Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2020

Ημερολόγιο καραντίνας

Γράφει ο Κώστας Παπαθεδώρου

Νομίζω- χωρίς και να βάζω το χέρι μου στη φωτιά- ότι είναι η πρώτη φορά στην τρελή ιστορία του κόσμου που η παράνοια γίνεται η δυναμικότερη μεταβλητή οικονομικών, πολιτικών ακόμη και κοινωνικών εξελίξεων. Σε παγκόσμιο επίπεδο. Eίναι πολλοί αυτοί που επ` εσχάτοις έχουν ξαμολήσει στον πραγματικό κόσμο τα τέρατα του μυαλού τους. Χιλιάδες «αλλόκοτοι», καθοδηγούν εκατομμύρια «ξωτικά» που αμφισβητούν, αντιδρούν, εναντιώνονται, εκτελούν: εντολές ή και.. ανθρώπους. Εκατομμύρια ξενιστές (followers) που επιδιώκουν μια ...επιδοκιμασία, μια φιλοφρόνηση, έστω μια πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση. 
Μια αίσθηση κοινότητας… 
Χιλιάδες και τα υπόγεια ρεύματα που διατρέχουν τα θεμέλια του ολοκαίνουργιου κόσμου μας. Αυτά τα υπόγεια ρεύματα κάποιες φορές ενώνονται και κάτω από παράξενες συγκυρίες γίνονται επιφανειακά ποτάμια που εκβράζουν τις βρωμιές τους στις φτωχογειτονιές του κόσμου. Και εκεί, σ` αυτούς τους δυσώδεις βάλτους της εξαθλίωσης και της εξαχρείωσης γεννιούνται τα τέρατα του ολοκαίνουργιου κόσμου μας: αρρώστια, διαστροφή, βία, μισαλλοδοξία. Όλα αυτά που στο Δυτικό Άνθρωπο προκαλούν φοβίες και νευρώσεις! 
Τα φαινόμενα αυτά, μετά από κάθε δυναμική καταγραφή τους, τα κατανοούν πλήρως και τα ερμηνεύουν με σαφήνεια οι περινούσαστοι αναλυτές, οι κήνσορες της πολιτικής ορθότητας. Πάντα κατόπιν εορτής, καθώς η παρουσίαση τους είναι αρκούντως φθηνότερη από την αποτροπή των γενεσιουργών κοινωνικών συνθηκών. Άλλωστε, πως θα στηριχθεί η ανάγκη της αντίδρασης άμα εκλείψει η δράση; Οι καθοδηγητές (influencers) με τα social media και τις παράδοξες τεχνικές τους έχουν τη δύναμη να φτάσουν σε κάθε σπίτι, να ξυπνήσουν τη χώρα, να συγκλονίσουν τον πλανήτη! Η Δημοκρατία του Διαδικτύου. Πλέρια Δημοκρατία και ανεκτική έως και παθητική ή και ενοχική, που συχνά διστάζει να αυτοπροστατευθεί. 
Η Δημοκρατία μας παρομοιάζεται σαν την ηρωίνη. Η καθαρή ενίοτε σκοτώνει… Στον παλιό «ασφαλή» κόσμο όλα ήταν τακτοποιημένα. Υπήρχαν μόνο συστημικά μέσα ενημέρωσης και ελεγχόμενα βήματα δημόσιου λόγου. Και φυσικά γνώριζες εκ των προτέρων ποιον θα ακούσεις και τι αυτός θα πει! Δεν υπήρχε περίπτωση να συναντήσεις ψεκασμένους. Ούτε και να σκοντάψεις σε αρρωστημένους. Και άρα ήταν αδύνατο, αυτοί οι τύποι, να γίνουν… mainstream. Η μαζική τρομοκρατία- και ουχί η τυφλή βία- ήταν πάντα ισχυρό μέσο στα χέρια των αδυνάμων. Έστω των καταπιεσμένων, των αποκλεισμένων… 
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια δεν αποτελεί απλά και μόνο μέσο κοινωνικής εναντίωσης. Ξέφυγε από τα στερεότυπα της αντίδρασης και για κάποιους αρρωστημένους ή τυφλή βία, μετουσιώθηκε σε φετίχ. Έγινε μέσο και τρόπος για απόκτηση ταυτότητας. Τι και αν δεν γνώριζε κανένας- πέρα από τη μάνα σου- ότι ζούσες. Θα μάθουν τώρα όλοι ότι πέθανες! Και θα κλάψουν πολλοί -έστω όχι για σένα αλλά- για τους άλλους που θα πάρεις μαζί σου. Και δεν είναι λίγοι όσοι ζούσαν στη σκιά και φωτίστηκαν στην αυτανάφλεξή τους. Αναμφίβολα, η Δημοκρατία είναι η ευγενέστερη επινόηση του ανθρώπου για την κοινωνική συγκρότηση του. Η Δημοκρατία αποτελεί τον καταστατικό χάρτη των κοινωνιών μας. 
Εξ αντικειμένου όμως, δεν μπορεί να καλύψει όλα τα θέματα και να δώσει απαντήσεις στα μύρια ερωτήματα που καθημερινά αναδύονται. Κουβάρι είναι ο σημερινός κόσμος και η ζωή μας τόσο αλληλεξαρτώμενη που τίποτε και κανένας δεν είναι σε θέση να ξεδιαλύνει. Τηλεπικοινωνίες, δίκτυα, αγορές, μετακινήσεις και… μεσοτοιχίες. Πάτωμα του ενός, το ταβάνι του άλλου. Ολοκαίνουργιος ο κόσμος που ζούμε. Είναι αυτός ο ένας και μοναδικός κόσμος ο μικρός ο μέγας. Ο κόσμος που όλοι μας μοιραζόμαστε. Όμως στην πραγματικότητα ο καθένας μας, ζει στο δικό του σύμπαν. Ο Μέσος Όρος δε λέει την αλήθεια. Για παράδειγμα, εγώ και ο Γκέιτς έχουμε μαζί 150 δις. Αν τα χωρίσουμε δυστυχώς δε θα πάρουμε από 75 ο καθένας. 
Διαχειριζόμαστε την καραντίνα. Βιώνουμε τη στέρηση της ελευθερίας. Ζούμε στιγμές μοναδικές σε ένταση και σε συναισθήματα. Όμως από μια άποψη, αποκτήσαμε χρόνο που ποτέ δεν είχαμε. Είναι δανεικός ο χρόνος αυτός. Και οφείλουμε να τον αξιοποιήσουμε αναζητώντας το μεγαλείο της ζωής. Και όπως ακριβώς η τέχνη ανασυνθέτει τη ζωή, εμείς ας ανατάμουμε τα γεγονότα. Ένα κομμάτι καθαρού χρόνου για την ίδια τη ζωή.