Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ-Αποχαιρετιστήρια επιστολή Γιάννη Αναγνώστου

Το κείμενο της Αποχαιρετιστήριας επιστολής του σχολικού συμβούλου Γιάννη Αναγνώστου έχει ως εξής: Αισθάνομαι την ανάγκη να σας γνωστοποιήσω ότι, από τις 3 Οκτωβρίου 2018, έχω καταθέσει αίτηση παραίτησης από τη Δημόσια Εκπαίδευση. Η εκπαιδευτική ζωή και η πορεία μας σε αυτή δεν πρέπει να είναι μια ευθεία του χρόνου διαδρομή, αλλά μια αλυσίδα από κύκλους, τους οποίους οφείλουμε, με βαθμό αυτογνωσίας, να γνωρίζουμε πότε να τους ανοίγουμε και πότε να τους κλείνουμε. Εκτιμώ ότι, σε ότι με αφορά, έχω κλείσει πλέον τον τελευταίο κύκλο της πορείας μου στη Δημόσια Εκπαίδευση. Ό,τι είχα να δώσω, το έδωσα, ό,τι μου προσφέρατε, το πήρα και μάλιστα με το παραπάνω. Σας γνωρίζω, επίσης, και όσο αυτό ενδιαφέρει, ότι στην πρόσφατη διαδικασία επιλογής στελεχών - με το νέο «νόμο» για τις δομές της εκπαίδευσης - δεν συμμετείχα, γιατί, ανεξάρτητα από τις παράλογες και αντιφατικές προϋποθέσεις που θέτει το νέο πλαίσιο, πιστεύω ακράδαντα, ότι δεν μπορεί κάποιος – δεοντολογικά – να συμμετέχει σε μια διαδικασία επιλογής, την οποία απορρίπτει και καταγγέλλει ως αναξιοκρατική και άκρως συγκεντρωτική και ως εκ τούτου συντηρητική και αυταρχική. Αγαπητοί/ές συνάδελφοι/σσες Με αυτή μου την τελευταία, θεσμικά, επιστολική επικοινωνία μαζί σας, θα μου επιτρέψετε να μοιραστούμε δυο-τρεις προβληματισμούς. Γνωρίζετε, σαφώς, ότι η
Εκπαίδευση έχει πρώτιστα κέντρο αναφοράς το μαθητή και γενικότερα τη νέα γενιά της πατρίδα μας. Όμως, οι προσδοκίες και το μέλλον της χώρας έχει ως προυπόθεση και κέντρο αναφοράς τον εκπαιδευτικό-Δάσκαλο. Γι’ αυτόν, λοιπόν, θα εκθέσω τις λίγες σκέψεις μου. Η εσωτερική μας καλλιέργεια αποβλέπει στην ανάπτυξη εκείνων των αρετών, οι οποίες εξανθρωπίζουν την εκπαιδευτική ζωή τοποθετώντας την στη φυσική της υπόσταση. Η παιδεία μας, ως εσωτερική, ειδική αγωγή, είναι εκείνη που καθαρίζει τον μέσα άνθρωπο, για να λάμπει το μεγαλείο μας στις ασέληνες νύχτες, όταν οι άνθρωποι ζητούν έναν ΄΄άνθρωπο΄΄, ένα φως, για να βγουν από το λαβύρινθο και το φόβο των Μινώταυρων. Αν τα κηρύγματα της διαπαιδαγώγησής μας αποβλέπουν στην παράδοση σε εκείνους που δεν διστάζουν, τότε αυτή η παιδεία μας είναι ο Δούρειος ίππος των ισχυρών, για να λεηλατούν τη ζωή των πολλών. Είναι η κερκόπορτα για να συντρίβει η βαρβαρότητα το μεγαλείο του εκπαιδευτικού- Δασκάλου. Ο εκπαιδευτικός είναι ο πνευματικός εισαγγελέας του πολιτισμού, ο σεισμογράφος που αναγγέλλει τις δονήσεις που έγιναν, καταγγέλλει τα αίτια και συνθέτει τη μέθοδο που μπορεί να μας φτάσει στα Ηλύσια Πεδία, χωρίς να πληρώσουμε όλη την εκπαιδευτική σοδειά στα πορθμεία της Αχερουσίας λίμνης. Η γνώση είναι απέραντη, ο άνθρωπος σχετικός, το ανθρώπινο πνεύμα εξαντλείται σε κάποιο σύνορο, ενώ η πνευματική - εκπαιδευτική περιπέτεια δεν σταματά ποτέ… Ο εκπαιδευτικός – Δάσκαλος παραμένει πάντα ο παιδαγωγός, ο επιστημονικός ανταποκριτής και κριτής και οικοδόμος αυτής της περιπέτειας, της μάχης του πνεύματος και θα την παραδίδει κάθε φορά στους νέους πολεμιστές, με νέα όπλα, με νέα δύναμη, με μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Ως εκπαιδευτικοί ζούμε δύσκολους καιρούς. Η σκληρή καθημερινότητα μας συνθλίβει και δεν μας επιτρέπει να ανοίγουμε κύκλους ανανέωσης, αναγέννησης. Η επαγγελματική ΄΄ασφάλεια΄΄ δημιουργεί ψευδαισθήσεις, οι οποίες ενισχύουν το τέλμα της ευθείας του χρόνου διαδρομής μας. Θυμίζει, χρονικά, τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, όπου συναντούμε τους πασιφιστές – μια κοινωνική ελίτ – η οποία ζούσε με την ψευδαίσθηση ότι πλέον ο κόσμος θα ζει ειρηνικά και άρα μπορούμε να οργανώνουμε τη ζωή μας στη βάση των υλικών απολαύσεων και των προσωπικών μας συμφερόντων, την ίδια στιγμή που τα τύμπανα του πολέμου ηχούσαν δίπλα τους. Από την άλλη, δυο σχεδόν δεκαετίες μετά, στον Ξένο του Αλμπέρ Καμύ, διαβάζουμε το σπαραγμό μιας γενιάς που πολέμησε για ιδανικά, για να διαψευστεί τελικά κι έτσι να φουντώσει το κίνημα της αμφισβήτησης σε όλα τα πλάτη και μεγέθη τα γης. Αυτό το καλώς εννοούμενο κίνημα αμφισβήτησης οφείλουμε, ως εκπαιδευτικοί, να το κρατήσουμε ανοιχτό. Αυτός είναι ο πιο όμορφος, δημιουργικός και μη εμπορεύσιμος εκπαιδευτικός δρόμος. Αγαπητοί/τές συνάδελφοι/σσες Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει: Τρεις οι δάσκαλοί μου, ο Μπέρξον, ο Νίτσε, και ο Ζορμπάς. Και στον τελευταίο λέει: «Ζορμπά, μάθε με να χορεύω». Σε σας, ως συνοδοιπόροι και δάσκαλοί μου, οφείλω ένα Μεγάλο Ευχαριστώ, αφενός για ό,τι σε αυτή μου τη διαδρομή μου προσφέρατε και αφετέρου, γιατί με μάθατε να …. χορεύω!!! Με ιδιαίτερη εκτίμηση Γιάννης Α. Αναγνώστου