Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Ο κύκλος των χαμένων πολιτικών

Του Κώστα Παπαθεοδώρου  
Από καθαρή σύμπτωση, έστω πολιτική ανοησία, παρέμεινε όρθια η Ν.Δ. διεκδικώντας  εκ νέου σήμερα την εξουσία. Διασώθηκε χάρη στην πονηριά του Κώστα Καραμανλή ο οποίος όντας Πρωθυπουργός την περίοδο 2004-2009, (απο)διέλυσε τη χώρα και φθάνοντας στο σημείο βρασμού επέλεξε την «ηρωική» έξοδο αντί της διαπόμπευσης… Στην περιβόητη ομιλία του στην  έκθεση Θεσσαλονίκης, γνωρίζοντας σε βάθος τα αδιέξοδα της οικονομίας εμφανίστηκε δήθεν ως  «ειλικρινής» προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον και προτείνοντας σκληρά μέτρα. Μπούρδες! Είχε ηττηθεί μόλις 2 μήνες πριν στις ευρωεκλογές και ...
ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα κέρδιζε τις εθνικές εκλογές όποτε και αν αυτές γινόταν. Να σημειωθεί ότι τα μέτρα για την ανάκαμψη της οικονομίας που είχε προτείνει ο Καραμανλής,  κατά δημόσια δήλωση του τότε Προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδας Προβόπουλου, ήταν και ελάχιστα και ανεπαρκή και άστοχα ώστε να αντιμετωπίσουν την τρομακτική κρίση που ερχόταν. Εξάλλου, μόλις το 2007 είχε προκηρύξει πρόωρες εκλογές με το πρόσχημα της θωράκισης της οικονομίας. Εκλογές τις οποίες κέρδισε αν και καιγόταν όλη η Ελλάδα ενώ το κράτος ήταν σε πλήρη παράλυση και με τους γραφικούς υπουργούς να σκιαμαχούν με τον στρατηγό… άνεμο. Και λίγο μετά όλοι θυμόμαστε τον τότε πρωθυπουργό Καραμανλή με τα απίθανα στιχάκια του να μιλάει για τη θωράκιση της ελληνικής οικονομίας που τάχα δεν κινδύνευε από τους ανέμους που προκαλούσε το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων στις ΗΠΑ. Και κάπως έτσι ήρθε τον Σεπτέμβρη του 2009 το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και ο Γιώργος Παπανδρέου στην εξουσία… Κατάφερε όχι μόνο να αποτελειώσει ότι είχε απομείνει όρθιο αλλά και να απενοχοποιήσει τον Καραμανλή και τη Ν.Δ.  Παρέδωσε την εξουσία στο Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ στο Βενιζέλο. Στο Σαμαρά που ήδη είχε κηρύξει ανένδοτο κατά των μνημονίων και έσκιζε κάθε μέρα σελίδα- σελίδα τις συμβάσεις υποτέλειας της χώρας. Δεν αξίζει περισσότερος χώρος για την περίοδο αυτή και είμαι βέβαιος ότι η ιστορία συναμφότερους θα τους καταπιεί.. Και μετά, το διαλυμένο ΠΑΣΟΚ προίκισε με στελέχη τον επελαύνοντα ΣΥΡΙΖΑ και τον αμετροεπή Τσίπρα που είχαν στήσει μπλόκα σε πλατείες, δρόμους, ταβέρνες, αμφιθέατρα… Και φυσικά έφτασαν γοργά στην εξουσία. Ανέτοιμοι, πρόχειροι, λαϊκιστές και τελικά… ανέντιμοι!  Δεν ήξεραν που πήγαιναν και όταν έφτασαν δεν γνώριζαν που ήταν!  Αυτοσχεδιασμοί, γονατογραφήματα, μάχες οπισθοφυλακής, κωλοτούμπες… Πορεία στην έρημο, δίχως σχέδιο, χωρίς πυξίδα, άνευ συναίσθησης. Τάκαναν θάλασσα και τσακίστηκαν στις ξέρες και τους υφάλους της διεθνούς διπλωματίας. Ακούω και πάλι τις μοιρολογίστρες του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν ακροβολιστεί στα κανάλια να αναλύουν τις δημοσκοπήσεις και να καταδικάζουν την αστυνομία για τα δακρυγόνα κατά των συνταξιούχων… Και ευτυχώς, που υπάρχει και ο Ερντογάν ώστε να δίνει διέξοδο διαφυγής στην Κυβέρνηση από τα θυελλώδη προβλήματα της καθημερινότητας.  Ο Ερντογάν με τις υστερικές κραυγές του περί της συμφωνίας της Λωζάννης, ρίχνει σωσίβιο  στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να στρέψει τη δημόσια συζήτηση στα ελληνοτουρκικά. Γιατί όπως λέει και επαναλαμβάνει διαρκώς η Μέρκελ: «οι συνθήκες πρέπει να τηρούνται». Και εν πάση περιπτώσει η συνθήκη της Λωζάννης είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης της Τουρκίας που προσυπέγραψαν όλες οι μεγάλες δυνάμεις! Με άλλα λόγια, ο Τούρκος πρωθυπουργός απελπισμένος, απομονωμένος και ενδεχομένως προγραμμένος από τον διεθνή παράγοντα,  επιχειρεί- κυρίως για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης -να αλλάξει και αυτός την πολιτική ατζέντα στο εσωτερικό της χώρας του, χωρίς ωστόσο να επιδιώκει εφαρμογή και υλοποίηση αυτής της πολιτικής. Σε αυτή τη φάση η Τουρκία αντιμετωπίζεται σαν  το μαύρο πρόβατο και ο Ερντογάν ως ο ταραξίας της Μέσης Ανατολής. Κατά συνέπεια, είναι μάλλον αδιανόητο να υπάρξει «αναβάθμιση» των τουρκικών προκλήσεων από έναν πρωθυπουργό που ως σχοινοβάτης, δίνει καθημερινά τη μάχη της επιβίωσης σε ένα ιδιαίτερα ασταθές και επικίνδυνο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον.   Λοιπόν, είναι θέμα χρόνου- έτσι κι` αλλιώς- πότε θα γίνουν εκλογές, τις οποίες θα κερδίσει η Ν.Δ.  Εάν θα σχηματίσει κυβέρνηση είναι άλλο ζήτημα. Αλλά και αν κατορθώσει να εξασφαλίσει τη δεδηλωμένη, θα είναι ακόμη μια κυβέρνηση θνησιγενής που θα παραδώσει λίγο αργότερα το πνεύμα της στους δαίμονες της κρίσης. Και κάπου εκεί και τότε, ευελπιστώ ότι θα επέλθει συμφωνία ώστε όλα τα κόμματα να σχηματίσουν μια κυβέρνηση λαϊκής αποδοχής που θα αναλάβει να βγάλει τη χώρα από τη δίνη της αβύσσου. Και φυσικά τα κόμματα και οι πολιτικοί αρχηγοί που θα τη στηρίζουν θα πρέπει να κόψουν τις αηδίες, να τιθασεύσουν τις φιλοδοξίες τους, να παραμερίσουν τις υπονομευτικές πρακτικές τους και φυσικά να μεταθέσουν τις επιδιώξεις τους για το μέλλον. Έτσι κι` αλλιώς όλοι οι σημερινοί πολιτικοί αρχηγοί είναι από χέρι χαμένοι. Τουλάχιστον ας γράψουν ιστορία δια της απουσίας τους. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και το καλύτερο δώρο που μπορούν να προσφέρουν στη χώρα και στους Έλληνες… Και αν το έχουν ανάγκη ας αυτοπεριοριστούν και αντί να σκίζουν μνημόνια ας σκίσουν καμιά κάλτσα… Υ.Γ. Μόλις ολοκληρώθηκε η προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για τη διαπλοκή. Αναμφισβήτητα νικητής ήταν ο Τσίπρας αλλά κυρίως ο Κουτσούμπας. Ο Τσίπρας στρίμωξε άγρια τον Μητσοτάκη που είναι, πράγματι, «ανοικτός και ευάλωτος» σε τέτοια ζητήματα λόγω και οικογενειακής καταβολής. Ο Κυριάκος (Μητσοτάκης) δεν είχε απαντήσεις και βασικά δεν διέθετε προτάσεις. Ασφαλώς μήτε και φαντασία!  Ο Τσίπρας επιστράτευσε όλη την επικοινωνιακή του μαεστρία και τα κατάφερε. Να στριμώξει τον Κυριάκο. Αλλά το ζήτημα δεν είναι να εξουδετερώσει τον αρχηγό της Ν.Δ. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, μεγαλύτερο και, προπαντός, μαζικότερο… Αφορά τη χώρα και την κοινωνία που παραπαίει από τη φτώχεια, την ανέχεια και την απελπισία! Και από αυτά Αλέξη, όπως γράφει ο ποιητής :  «δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ,  στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες…».  Ο Κουτσούμπας ήταν άμεσος, λιτός, εκηβόλος… Γνωρίζει πότε και που θα χτυπήσει. Και κυρίως, ποιος είναι ό στόχος.  Η Φώφη είναι… αλλού. Μακριά από την πραγματικότητα, έξω από τα ρεύματα που διατρέχουν την κοινωνία. Συμπέρασμα: Η συζήτηση αυτή απλώς επιβεβαιώνει τον τίτλο του άρθρου και όπου νάναι η Βουλή θα εξελιχθεί σε ρινγκ και σύντομα θα αντικρίζουμε εικόνες σαν αυτές που βλέπουμε σε κοινοβούλια της Ανατολής. Την ποιότητα της Δημοκρατίας την οριοθετούν και την προσδιορίζουν και οι αιρετοί εκπρόσωποί μας. Που δυστυχώς, είναι δειλοί, άβουλοι, και μοιραίοι… Καληνύχτα σας!