Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Θ.ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ-Οι βανδαλισμοί σε προτομές των Ιωαννίνων δεν έχουν τελειωμό!..

Την βαθιά απογοήτευσή του για τους βανδαλισμούς σε προτομές ηρώων και ευεργετών των Ιωαννίνων, που κατά καιρούς πολλοί γινόμαστε μάρτυρες, εκφράζει με επιστολή του προς την τοπική εφημερίδα  «Πρωινός Λόγος», ο διακεκριμένος Ηπειρώτης γλύπτης Θεόδωρος Παπαγιάννης, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει αρκετές από αυτές.Γράφει συγκεκριμένα:
«Κε Διευθυντά,
Κάθε φορά που έρχομαι στα Γιάννενα συνηθίζω να περπατώ στην παραλίμνια περιοχή ξεκινώντας από τα Παλιά Σφαγεία (δίπλα στη λίμνη) και περιδιαβαίνω αυτή τη...
θαυμάσια περιοχή γύρω απ’ τη λίμνη ως τα καραβάκια για το νησί και πολλές φορές και λίγο παραπέρα απ’ τον Μαβίλη.Σχεδόν κάθε φορά κάτι θα βρεθεί να μ’ ενοχλήσει και να μου χαλάσει τη βόλτα. Παλιότερα έλειπε από τη θέση της η προτομή του Χρήστου Μακρή, ο οποίος σκοτώθηκε στο Δρίσκο μαζί με τον Μαβίλη λίγο πριν μπουν στα Γιάννενα. Για φανταστείτε άφησε την πανεπιστημιακή του καριέρα, ήταν καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για να συμμετάσχει με το σώμα Κρητών στην Απελευθέρωση της Ελλάδας και δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει τα Γιάννενα απελευθερωμένα. Την προτομή αυτού του Ανθρώπου κάποτε βανδάλισαν και την πέταξαν από το βάθρο. Την προτομή αυτή πλήρωσαν τ’ ανίψια του Λεωνίδας και Χρήστος Μακρής από το Ρέθυμνο και την φιλοτέχνησα εδώ και πολλά χρόνια για να υπάρχει στα Γιάννενα, πράγμα που η πόλη και μεις οι Γιαννιώτες έπρεπε να κάνουμε. Τέλος, αφού την αναζήτησα τη βρήκαμε κάπου πεταμένη και την ξανατοποθετήσαμε στη θέση της.Μία άλλη φορά πάλι περπατώντας την ίδια περιοχή είδα να λείπει από το βάθρο η προτομή του Χριστόδουλου Σιώζιου. Είχαν πάλι ξηλώσει την προτομή από το βάθρο της! Το ποιος ήταν ο Χριστόδουλος Σιώζιος πιστεύω το γνωρίζετε. Ήταν Δήμαρχος Λεμεσού και ήρθε εθελοντής να πολεμήσει στους βαλκανικούς πολέμους, σκοτώθηκε κι αυτός στο Δρίσκο. Αυτού την προτομή είχε την ευγένεια το Δημοτικό Συμβούλιο με τον Δήμαρχο κ. Γκλίναβο να μου αναθέσουν την φιλοτέχνηση και την τοποθετήσαμε στο Πάρκο Κατσιάρη βλέποντας προς το Δρίσκο. Διαβάζοντας στα αποκαλυπτήριά της επιστολές από το μέτωπο στη μάνα του κλαίγαμε όλοι, Έλληνες και Κύπριοι. Είχε έρθει και αποστολή από την Κύπρο. Αυτή την προτομή διάλεξαν οι βάνδαλοι να γκρεμίσουν από το βάθρο της!.. Και το εκπληκτικό; Πόσο καιρό έλειπε η προτομή; Που βρισκόταν; Γιατί κανένας δεν ειδοποίησε το Δήμο, μιας και που εκεί περνά πολύς κόσμος που περπατά; Οι άνθρωποι του Δήμου πώς δεν το αντιλήφθηκαν και αν το αντιλήφθηκαν τι έκαναν για ένα τέτοιο γεγονός;Εγώ πάντως για δεύτερη φορά έπεφτα από τα σύννεφα. Τηλεφώνησα στον τότε Δήμαρχο, κ. Γκόντα, δεν ήξερε τίποτα και μου είπε ότι θα το ψάξει. Μετά από πολλά μάθαμε ότι την είχαν μαζέψει κάποιοι υπάλληλοι του Δήμου και την είχαν σε κάποια αποθήκη. Την αποθήκευσαν δηλαδή και ούτε γάτα ούτε ζημιά!.. Ανέλαβα να αποκαταστήσω την προτομή, την πήρα στην Αθήνα στο χυτήριο, την έφερα, καθάρισα το βάθρο απ’ τα γκράφιτι και την αποκατέστησα. Μέχρι στιγμής είναι στη θέση της, χτες πέρασα.Όμως χτες βρήκα μια άλλη προτομή του Ευεργέτη Χρήστου Κατσιάρη, ο οποίος είναι και θείος μου, ξάδερφος πρώτος του πατέρα μου, να είναι τόσο ρυπαρή, σχεδόν να μη βλέπεται. Είναι δυνατόν αναρωτήθηκα αγανακτισμένος. Είναι δυνατόν σ’ έναν άνθρωπο που έκανε τέτοια δωρεά στην πόλη του; Θα μου πείτε οι άλλοι έδωσαν τη ζωή τους και δεν τους σεβάστηκαν. Ξέρουν άλλωστε ποιοι ήταν, όπου βλέπουν προτομή ξεσπούν λες και βλέπουν τον εχθρό τους ή είναι η απαξίωση των πάντων και κυρίως των εκλεκτών;
Στο κέντρο Δ. Χατζής παντού γράμματα με τον ΠΑΣ, ΠΑΣ παντού, γέμισαν τα Γιάννενα, όπου να ναι αδιακρίτως. Τι να πω δεν ξέρω. Έτσι φαίνεται διαπαιδαγωγήσαμε τους νέους μας και τώρα εισπράττουμε το αποτέλεσμα των πράξεών τους.Αλλά αυτά δεν συμβαίνουν μόνον στην πόλη μας. Σήμερα μου τηλεφώνησαν την ώρα που ξεναγούσα ένα σχολείο στο Μουσείο ότι χτες εκλάπησαν οι προτομές μου, του Τερζάκη και του Θεοτοκά μαζί με πολλές άλλες από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στην Ακαδημία. Σημεία των καιρών. Φαίνεται ότι η βαρβαρότητα δεν έχει τέλος στη χώρα μας. Εκεί φτάσαμε δυστυχώς.
Με εκτίμηση αλλά και βαθιά θλίψη
Θ. Παπαγιάννης»