Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Η πατρίδα των φαντασμάτων

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Κυριακή πρωί στην πλατεία. Είναι η μικρότερη μέρα και την ακολουθεί η μεγαλύτερη νύχτα. Ως συνήθως ο Χρήστος καθυστερεί και αναγκάζομαι να πιω μόνος μου τον καφέ. Ο ήλιος κερδίζει τη μάχη με τα σύννεφα και λίγο μετά τις 11, ξαμολιέται στα στενά. Κόσμος και ντουνιάς. Πάει και έρχεται αναζητώντας μια θέση στον… ήλιο. Η μοναξιά, μου δίνει την ευκαιρία να δω πρόσωπα και πράγματα που η κουβέντα της παρέας θα μου στερούσε. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και το κλίμα μόνο γιορταστικό δεν είναι. Μαγκωμένοι οι άνθρωποι. Το βλέπεις, το ακούς, το αισθάνεσαι. Λιγομίλητοι, βλοσυροί, άκεφοι…Μόνο οι παρέες των παιδιών ακούγονται! Αλίμονο εάν και αυτά σιωπούσαν. Ο κόσμος μας, θα ήταν νεκροταφείο! Στα τραπέζια των γυναικών ξεχειλίζουν οι τσάντες με τα… ώνια. Στο μυαλό μου έρχεται η διαπίστωση του γνωστού πολυεκατομμυριούχου Warren Buffett: «Είναι τόσο μεγάλη η οικονομική κρίση, που οι γυναίκες ξανάρχισαν να παντρεύονται από έρωτα».Στις συντροφιές των μεγάλων κυριαρχεί το πολιτικό ζήτημα. Έκαστος με την προτίμησή του, τις αγωνίες, τους φόβους και τις ελπίδες του. Υπάρχει, τάχα, ακόμη ελπίδα;Το ενδεχόμενο των εκλογών κάθε ώρα έρχεται και πιο κοντά. Αν και
προσωπικά πιστεύω ότι «οι νύχτες είναι γκαστρωμένες» όπως έλεγε ο Χαρίλαος (Φλωράκης). Η πιθανότητα συναίνεσης με αλλαγή κυβέρνησης, εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας και ακολούθως εκλογές, δυναμώνει…Νίκο, το ερώτημα δεν είναι αν αυτό που κάνουμε το κάνουμε σωστά, αλλά αν αυτό που κάνουμε είναι το σωστό. Εάν έχεις (πειστική) απάντηση, γράφτη να τη διαβάσω και να την κρατήσω στο αρχείο μου. Θα ελεγχθείς όταν έρθει η ώρα…Διάβασα εμβριθώς, το διάγγελμα Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός ( εν αποδρομή) φοβάται την αλλαγή μηχανοδηγού, ενώ το τρένο κινείται. Και για το λόγο αυτό έκανε επιχείρησε να σώσει την…παρτίδα. Έριξε τη ζαριά- ποντάρισε τα πάντα- στριμώχτηκε άγρια και τώρα, βλέπει ότι τα χάνει όλα! Μόνο που πια, δεν είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Δεν μπορεί να θέτει όρους και άρα, δεν είναι σε θέση να καθορίζει αυτός την πολιτική ατζέντα.Αυτό λένε τα «ψιλά» γράμματα του διαγγέλματος. Και αφού δεν είναι πια ο ισχυρός, τον αδειάζουν όλοι. Ο δρόμος της αποχώρησης ήταν πάντα μοναχικός. Ειδικά στην πολιτική όπου ο κανιβαλισμός είναι «κλασική» μέθοδος επιβίωσης. Του Αντώνη, ήδη του κουνάνε μαντήλι (καλαματιανό). Ασφαλώς ο Βενιζέλος μα κυρίως, οι… δικοί του.Αυτοί που πια δια των «συμβουλών τους» παίρνουν αποστάσεις ασφαλείας. Παλιές καραβάνες στην πολιτική, γνωρίζουν ότι οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση (Δάντης).
Υπάρχουν και αυτοί που δεν μιλούν. Και η εκκωφαντική σιωπή τους λέει πολλά. Ένας παλιός φίλος- καλή του ώρα- μου έλεγε ότι το πιο σημαντικό στην επικοινωνία, είναι να ακούς αυτό που δεν λέγεται!Είναι στιγμές που πιστεύω ότι ο καυγάς, γίνεται για ένα πάπλωμα που δεν έχει μέσα ούτε… πούπουλο.Είναι στιγμές που με πνίγει η… ανυπαρξία μας. Θαρρώ ότι είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν γράφουν – ή έστω δεν συμβάλλουν- στη συγγραφή της ιστορίας τους! Παρακολουθούμε στην τηλεόραση με ποπ κορν και μπίρες, τα γεγονότα. Ο χρόνος- ακόμη ένας χρόνος- φεύγει. Και εμείς εδώ. Τι αφήνουμε πίσω μας; Ποια παρακαταθήκη, ποια στάση, ποια πατρίδα; Ούτε καν ένα μύθο. Μόνο ένα αργόσυρτο μοιρολόι που σιγοψιθυρίζουμε πίσω από τις σφαλισμένες πόρτες των παγωμένων σπιτιών μας. Μόνο σκληρές αλήθειες και βολικά ψέματα.Καλές γιορτές και, επιτέλους, μην σφαλίζετε τις πόρτες. Εκτός από τους υποψηφίους που πλησιάζουν για να ζητήσουν ψήφο, είναι και τα παιδιά που έρχονται να πουν τα κάλαντα!