Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Ελάχιστη εγγυημένη αξιοπρέπεια

Όταν η « Διακήρυξη της 3ης  Σεπτέμβρη»,  ένα επαναστατικό κείμενο για την εποχή του, μοιραία κατέρρευσε,  τα ιδεολογήματα πήραν τη θέση των ιδεών και τα μυθεύματα αντικατάστησαν τα οράματα

Του Κώστα Παπαθεοδώρου 

Αντιγράφω το leadin από το σχετικό ρεπορτάζ του IREPORTER: «4.000  στελέχη ΠΑΣΟΚ - της Κίνησης 75 - ζητούν συνέδριο ΠΑΣΟΚ, αλλαγή  πολιτικής τώρα, όλα από την αρχή»  Και όπως επεξηγεί παρακάτω ο Νίκος, που από καιρό μου έλεγε  ότι: «είναι προχωρημένες οι συζητήσεις μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ- ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ  (αυτονομημένο κομμάτι), για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας  μετά τις εκλογές, τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ζητούν  4.000 στελέχη του κόμματος, υποστηρίζοντας ότι το συνέδριο πρέπει  να αποφασίσει για τα πάντα… 

Πλυντήριο 
Η «κίνηση των 75» του ΠΑΣΟΚ, μου θυμίζει την παλιά διαφήμιση που  οι «29 κατασκευαστές πλυντηρίων, συνιστούσαν…ΜΠΙΠ». Αλλά ποιοι είναι αυτοί που αγωνιούν για την τύχη του ΠΑΣΟΚ; Γνωστοί  αρκετοί εξ αυτών, τουλάχιστον σε εμάς που βρεθήκαμε κοντά σε αυτόν  τον πολιτικό χώρο.  Αλλά πως άραγε και με ποια πολιτική νομιμοποίηση μιλούν εκ μέρους  του ΠΑΣΟΚ; Ποιον και τι εκπροσωπούν- όχι μόνο αυτοί αλλά και όλοι οι  προηγούμενοι μαζί και οι επόμενοι- ώστε να εμφανίζονται ως κήνσορες  και τιμητές της πολιτικής ιστορίας και παρακαταθήκης του «όλου»  ΠΑΣΟΚ που έλεγε κάποτε ο Άκης;  Γιατί μια τέτοια κίνηση ξεπερνάει τους κλασικούς πασόκους. Αυτή η  περίοδος, αυτή η νοοτροπία, αυτή η αντίληψη, αφορά ολόκληρη εποχή  και το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας.  Αυτή η εποχή που τώρα μας πνίγει σα την ηφαιστειακή τέφρα του  Βεζούβιου, ήταν ΠΑΣΟΚ. Και εγώ και ο Πάνος, και ο Λάμπρος και ο  Χρήστος και ο Νίκος και οΓιώργος ήμασταν ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και εκείνοι  που δεν το ψήφισαν ήταν ΠΑΣΟΚ. Εντάξει οΔημήτρης δεν ήταν ΠΑΣΟΚ.  Ήταν όμως όλοι οι άλλοι. Μια ολόκληρη χώρα ήταν ΠΑΣΟΚ, ακόμη και όταν το «Κίνημα» έκανε τη βάρδια του στην

αντιπολίτευση…. Τι ήταν άραγε το ΠΑΣΟΚ; Σίγουρα πολλά πράγματα. Και πάντως ήταν  ότι πίστευε ο καθένας. Και όταν η « Διακήρυξη της 3ης  Σεπτέμβρη»,  ένα επαναστατικό κείμενο για την εποχή του, μοιραία κατέρρευσε,  τα ιδεολογήματα πήραν τη θέση των ιδεών και τα μυθεύματα  αντικατάστησαν τα οράματα. Και ποιοι ήταν οι Πασόκοι; Σίγουρα ήταν και άνθρωποι με αμφίβολες  διαδρομές και θολά άλλοθι. Αριστεροί, δεξιοί, συντηρητικοί, νέα  τζάκια, καινούργια μεσαία τάξη… Ήταν, φυσικά και οι αυτοπροσδιοριζόμενοι- όχι από φύση αλλά από…  άποψη- «μη προνομιούχοι», που όταν πήραν την εξουσία στα χέρια  τους πρόσθεσαν τη συναλλαγή στο κύτταρο της κοινωνίας. Με τα ήθη  της εποχής, ήταν μια πράξη «πολιτικής ισορροπίας» απέναντι στους  κομματάρχες της Ν.Δ, οι οποίοι στην παντοδυναμία τους, μοίραζαν  στους δικούς τους τα κομμάτια του κράτους που διαφέντευαν.

 Ο ιστός του εφιάλτη μας
 Διάβασα κάπου ότι λίγο ως πολύ, η ιστορία του ΠΑΣΟΚ είναι ο ιστός  του εφιάλτη μας. Γιατί πια δεν υπάρχουν αναπεπταμένες σημαίες και  λάβαρα. Και όποιος από εμάς που ζήσαμε αυτή την εποχή, τολμήσει  να ανατρέξει στο πολιτικό ημερολόγιο, υποχρεώνεται σε μία οδυνηρή  ματιά στον καθρέφτη. Συνεπώς, αυτές οι ομαδούλες, τα γκρουπούσκουλα και οι φράξιες  που εμφανίζονται πάντα με έναν αριθμό δίπλα τους, καλό είναι να  εξαφανιστούν. Γιατί η εποχή δεν έχει ανάγκη από νεκραναστάσεις αλλά  από μία νέα σοσιαλδημοκρατία. Το αίτημα αυτό παραμένει ζωντανό,  ίσως είναι και ισχυρότερο από ποτέ. Απλώς αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί  να αρθρώσει αυτόνομη απάντηση και να δώσει διέξοδο σε μυριάδες  εγκλωβισμένους, ιδεολογικά, πολίτες. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όσο και  αν αλλάξουν τα σύμβολα, θα υπάρχει πάντα ο ήλιος για να δείχνει τις  σκιές τους…

Σιωπηρή συμφωνία 
Όπως δείχνουν όλες οι μετρήσεις, είναι η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ να  κυβερνήσει. Και γι` αυτό οφείλει να αναζητήσει συμμάχους όχι απλά  για ζητήματα αρχών αλλά, κυρίως, για πρακτικούς λόγους. Το μετρήσιμο (στις δημοσκοπήσεις) ποσοστό του, κυμαίνεται  σήμερα γύρω στο 27%. Και πρακτικά αυτό σημαίνει ότι απέναντί  του έχει το υπόλοιπο 73%. Αυτοδυναμία η οποία απαιτεί- ακόμη  και στην ευνοϊκότερη γι` αυτόν εξέλιξη- τουλάχιστον 36 με 37%,  δεν προβλέπεται, οπότε η στρατηγική των συμμαχιών αποτελεί  μονόδρομο. Εάν βεβαίως η Κουμουνδούρου δεν επιλέξει την  καταστροφική και πάντως αμφίβολη ως προς την επίτευξη του στόχου,  τακτική των αλλεπάλληλων και μέχρι να κατακτήσει την αυτοδυναμία,  εκλογικών αναμετρήσεων… Σε ότι αφορά τη ΔΗΜΑΡ, το πιθανότερο είναι ότι μέχρι τις εκλογές θα  ενσωματωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ…

Αυριανισμός 
Αλλά με τον ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν ξέρεις! Η απειρία, η ελαφρότητα, ο  ανταγωνισμός, το αλαλούμ, προκαλούν αλλεπάλληλα φιάσκα, με  τελευταίο αυτό της επίκλησης δημοσιεύματος από την εφημερίδα  KONTRA NEWS συμφερόντων Γ. Κουρή, για τη συγκέντρωση χρημάτων  από επιχειρηματίες ώστε να εξαγοραστούν βουλευτές και να ψηφίσουν  πρόεδρο Δημοκρατίας και να αποφευχθούν έτσι οι εκλογές… Δίχως διάθεση να κρίνω την αξιοπιστία του ρεπορτάζ, απλώς θέλω  να υπενθυμίσω ότι αρκετοί από αυτούς που σήμερα επικαλούνται  δημοσιεύματα από το συγκεκριμένο συγκρότημα Τύπου, το 1989  το εξοβέλιζαν με χαρακτηρισμούς όπως: αυριανισμός, φασισμός,  χοιροστάσιο κλπ. Πράγματι φήμες και πληροφορίες για εξαγορές, πιέσεις και υποσχέσεις  προς «ευάλωτους» βουλευτές υπάρχουν. Αλλά τα κόμματα, ως  θεσμικοί φορείς της Δημοκρατίας, ειδικά σε αυτή την περίοδο που το πολιτικό μας σύστημα δοκιμάζει τις αντοχές του, οφείλουν να  υπερασπίζονται την ελάχιστη αξιοπιστία που τους έχει απομείνει,  και εφόσον έχουν στοιχεία, συγκεκριμένα στοιχεία, αφενός να τα  καταθέτουν στη Βουλή και στη Δικαιοσύνη και, αφετέρου, να τα δίνουν  στη δημοσιότητα… Μέχρι τώρα στοιχεία, τουλάχιστον στη δημοσιότητα δεν έχουν δοθεί… Η πολιτική σταθερότητα διασφαλίζεται και μέσω της θεσμικής  συμπεριφοράς της αντιπολίτευσης και δη της Αξιωματικής.  Φυσικά μεγαλύτερη βαρύτητα για την πολιτική σταθερότητα έχει η  Κυβέρνηση η οποία δεν διστάζει να εξαπολύει βόμβες αρκεί να κερδίσει  εφήμερες εντυπώσεις. Μετά τον Γεωργιάδη με την απόσυρση των  καταθέσεων, ήρθε η, διαρκώς, ανεκδιήγητη και, πλέον, επικίνδυνη  Βούλτεψη (εκπρόσωπος Τύπου της Κυβέρνησης) η οποία δήλωσε ότι σε  περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας «κάνει παλικαριές στην Ευρώπη δεν  θα αργήσουν να κλείσουν τα ΑΤΜ και στην Ελλάδα, όπως έγινε και στην  Κύπρο».  Όλα αυτά είχαν ως άμεση συνέπεια την κατακόρυφη πτώση του  Χρηματιστηρίου, την άνοδο των επιτοκίων και την εκτίναξη του  πολιτικού θερμομέτρου στο… κόκκινο. Βλέπω, μέχρι τις εκλογές, το Σαμαρά με τονΤσίπρα να παλεύουν  Σούμο. Εκτός και αν- για ευνόητους λόγους- αντί του Σαμαρά σταλεί  ο… Βενιζέλος που δεν τον αντέχουν ούτε οι… πασόκοι. Σύμφωνα με  σφυγμομέτρηση της GPO το Κίνημα (εξ)αφανίζεται και ο Σαμαράς είναι  πιο δημοφιλής από τον Βενιζέλο στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ! O tempore, o mores…  

 Μετά τι; 
Όπως λέει και ο Λάμπρος, η πολιτική είναι ζατρίκιο και εν προκειμένω,  γνωρίζουμε μόνο την επόμενη κίνηση η οποία, πιθανότατα, θα φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ σε θέση Κυβέρνησης. Εάν αυτός αποτύχει- εξέλιξη που δεν  μπορεί να αποκλειστεί- έστω και για λόγους «στατιστικής»- το «μετά»  είναι άγνωστο και αυτό είναι που τρομάζει… Λάμπρο, η δική μου απάντηση στο ερώτημα σου για το ΜΕΤΑ- βεβαίως  και με ισχυρή δόση βολονταρισμού- είναι ότι απλοί άνθρωποι, που  τα ονόματά τους δεν μπαίνουν καν σε βιβλία ιστορίας, είναι αυτοί  που τραβάνε μπροστά και χαράζουν τους χάρτες πορείας των λαών.  Είναι αυτοί που κουβαλάνε την ελπίδα επιβίωσης ενός έθνους. Είναι  αυτοί που θα εκφράσουν την ασυνέχεια και την ανατροπή. Και κάποιοι  που σήμερα χτυπάνε τα ταμπούρλα (κύμβαλα αλαλάζοντα) της  κοινωνικής ευαισθησίας, απλώς θα κοιτάζουν απορημένοι το πλήθος  να απομακρύνεται .... Σε αυτό εγώ ελπίζω…