Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Επιστροφή στη… Δημοκρατία

Του Κώστα Παπαθεοδώρου 

Μέρες που είναι, στη μνήμη μου ήρθε η «γνωμάτευση» ενός εκ των  σοφών του κόσμου, του Νόαμ Τσόμσκι, που λέει ότι η κρίση εκτρέφει  τον ναζισμό και την άνοδο της άκρας δεξιάς. Ως ιστορικό προηγούμενο,  ανέφερε τη Γερμανία όπου το 1928 ο Χίτλεραν και έλαβε κάτω από το  3% των ψήφων, μετά από λίγα χρόνια βύθισε τη χώρα στον πυθμένα  της ανθρώπινης ιστορίας.  Όπως σήμερα στην Ελλάδα έτσι και τότε στη χειμαζόμενη Γερμανία, ο  κόσμος έχοντας χάσει ολότελα την πίστη του στα (αυτό)εξευτελιζόμενα  πολιτικά κόμματα και την εμπιστοσύνη του στην «ενσωματωμένη  Δικαιοσύνη», έκανε στροφή προς εκείνους που αναμοχλεύουν και  εξάπτουν τα πιο βάρβαρα, τα πιο ζωώδη ένστικτα του. Και φυσικά αυτά, δεν είναι τα μοναδικά ιστορικά παραδείγματα που  δείχνουν ότι όταν ο λαός υφίσταται αφόρητη καταπίεση, "σπάει''.  Υπάρχουν και άλλες τέτοιες περιπτώσεις που η λογική σπάνια  καθοδηγεί τη
σκέψη των ανθρώπων. Συνήθως οι στριμωγμένοι  άνθρωποι υιοθετούν τις πιο ακραίες σκέψεις. Ο παραλληλισμός της κατάστασης που βιώνει η χώρα μας με τις  συνθήκες στη Γερμανία του 1920 και του 1930, ίσως να είναι
 υπερβολικός, όμως τα φαινόμενα απέχθειας που- διαπιστωμένα-  νιώθει μεγάλο μέρος του λαού προς το πολιτικό προσωπικό, προκαλούν  έντονη ανησυχία σε όλους όσοι θεωρούν τη Δημοκρατία- την πλέρια και  άδολη Δημοκρατία- απάντηση στα πολιτικοκοινωνικά μας αδιέξοδα.  Εξάλλου η ίδια η Δημοκρατία μας, μέσα από τον καταστατικό της χάρτη,  το Σύνταγμα της Ελλάδας στην ακροτελεύτια διάταξη του (άρθρο 120),  δίνει πολυποίκιλες λύσεις και μεταξύ άλλων προτρέπει τους Έλληνες  να αντισταθούν με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να  καταλύσει το πολίτευμα…

Το βλέμμα του…Σόιμπλε 
Και είναι αλήθεια ότι λίγοι είναι αυτοί που επιμένουν με σοβαρά  επιχειρήματα να ισχυρίζονται ότι αυτό που ζούμε σήμερα λέγεται…  Δημοκρατία. Επιβαλλόμενες- από τη Γερμανία -πολιτικές λιτότητας που ρημάζουν  τη χώρα και κομματικές δυνάμεις ανίκανες, ανήμπορες και υποτελείς  ξεθεμελιώνουν συνειδητά και υστερόβουλα ότι απέμεινε από τη χώρα. Δείτε με προσοχή το βλέμμα- αυτό το παγωμένο βλέμμα- του Σόιμπλε  κάθε φορά που μιλάει για την Ελλάδα και θα αντιληφθείτε τι εννοώ… Θα κατανοήσετε πλήρως τι εννοεί και ο ιταλοεβραϊκής καταγωγής  Primo Levi, ο οποίος σε απόσπασμα από το έργο του "Εάν αυτό είναι ο  Άνθρωπος" (ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας  για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης), γράφει: «Να εκμηδενίσεις τον  άνθρωπο είναι δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις: δεν ήταν  απλό, πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέρατε, Γερμανοί. Είμαστε υπάκουοι  κάτω από το βλέμμα σας, δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από μας:  καμιά πράξη αντίστασης, καμιά λέξη πρόκλησης, κανένα κριτικό  βλέμμα». Πρόσφατα διάβασα ένα αφιέρωμα της γερμανικής οικονομικής  εφημερίδας Handelsblatt για την κατάσταση στην Ελλάδα. Την Ελλάδα που σύμφωνα με το BBC, πριν 5 χρόνια μπήκε στο μνημόνιο  αν και αυτό δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ, αφού: «Βάσει της  συνθήκης στην οποία στηρίχτηκε η ίδρυση της Ευρωζώνης, οι χώρες  ήταν δεσμευμένες να αναλάβουν- αν χρειαστεί- η μία χρέος της άλλης».  Ωστόσο, στην περίπτωση της Ελλάδας οι κανόνες δεν ίσχυσαν και η  χώρα μετατράπηκε σε πειραματόζωο της Ευρώπης. Και σύμφωνα με  τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το πρόγραμμα  πέτυχε (success story) ασχέτως αν οι Έλληνες λιμοκτονούν.

Οι έπαρχοι-συμπρωθυπουργοί 
Την τσιχλόφουσκα της ανάκαμψης αναμασούν διαρκώς και οι Έπαρχοι  (Σαμαράς, Βενιζέλος) αναφέροντας διαρκώς ότι η ανταγωνιστικότητα  έχει ενισχυθεί, το έλλειμμα έχει συρρικνωθεί και πλέον υπάρχει  πρωτογενές πλεόνασμα… Δεν παραλείπουν βεβαίως να υπενθυμίζουν και να υπερτονίζουν την  καταστροφή που θα υποστεί η χώρα και τα δεινά που θα επέλθουν  για τους Έλληνες εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές και ο Τσίπρας  αναδειχθεί πρωθυπουργός! Ουδείς άλλος πλην των δύο «ισαποστόλων», έχει το δικαίωμα, τη  δυνατότητα και τη γνώση να σώσει την Ελλάδα, όπως λέει και η…  Βούλτεψη. Εάν βεβαίως τους τη φέρει και αγιοποιηθεί ο Αλέξης που  πήρε σβάρνα τις εκκλησίες, θα το φυσάνε και δεν θα κρυώνουν. Αποφάσισα λοιπόν να της στείλω (σ.σ. της εκπροσώπου της  Κυβέρνησης Βούλτεψη) την πρόσφατη έρευνα της γερμανικής  εφημερίδας Handelsblatt, η οποία αφού συμπεραίνει ότι η Ελλάδα  κινδυνεύει να μετατραπεί σε πτωχοκομείο της Ευρώπης, αναφέρει  χαρακτηριστικά: «Η πολιτική της λιτότητας, την οποία ακολουθεί  κατ' εντολή των διεθνών δανειστών η Αθήνα, προκάλεσε στην  χώρα την πιο βαθιά και μακρά ύφεση από το τέλος του πολέμου.  Αυτό έχει ως συνέπεια τη μείωση κατά 25% του ελληνικού ΑΕΠ, το  κλείσιμο 250.000 μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την εξαφάνιση ενός  εκατομμυρίου θέσεων εργασίας». Και εκεί προς το τέλος της έρευνας λέω να προσθέσω και το δικό  μου υστερόγραφο: « Ότι η ιστορία πάνω στις επιτύμβιες στήλες  των «Έπαρχων- Συμπρωθυπουργών» θα χαράξει με το νύχι της, λέξεις  και έννοιες όπως: «άνεργοι, χαμένη γενιά, νεόπτωχοι, μετανάστες…».

Μη μου κάνεις τον… άγιο 
Το μόνιμο και πλέον αγωνιώδες ερώτημα που ουδείς μέχρι σήμερα  έχει απαντήσει πειστικά είναι εάν, πως και πότε θα επιστρέψει η χώρα σε βιώσιμη ανάπτυξη. Σε κάθε περίπτωση όχι με νέα προγράμματα  λιτότητας, αποφαίνονται πλέον οι ειδικοί και συμφωνούν ότι  χρειάζονται ρηξικέλευθες πολιτικές και χρηματοοικονομική στήριξη  όλων εκείνων των κλάδων που είναι προσανατολισμένοι στο… μέλλον. Όμως ακόμα όλα αυτά φαντάζουν… εξωπραγματικά. Τι και αν η Ελλάδα  είναι μια γονατισμένη χώρα, χωρίς πνοή και ελπίδα. Κανένα σχέδιο και  καμία πρόταση…  «Φωνή Βοώντος», όπως θάλεγε και ο Αλέξης των Φτωχών…  Οι πολίτες, ένεκα αντιλήψεων, νοοτροπιών και πρακτικών που  στιγμάτισαν το μεταπολεμικό μας τοπίο, έχουν μεταλλαγεί  σε «πελάτες» και οι πολιτικοί υπεύθυνοι- μαζί και οι επιστρατευμένοι  από το καθεστώς «πνευματικοί ταγοί»- συνεχίζουν να παρέχουν  φιλοτεχνημένες εικόνες, ψεύτικες υποσχέσεις, μαγικές συνταγές... Από τη μια πλευρά ο αριστερός ακτιβισμός και από την άλλη η  δεξιά δημαγωγία. Τα προτάγματα της αριστεράς για ευαισθησία,  δικαιώματα και αλληλεγγύη συνάντησαν και συμπορεύονται για  δεκαετίες τώρα με τα στερεότυπα της δεξιάς περί πατρίδας, θρησκείας,  οικογένειας… Όλα αυτά τα «άγουρα χρόνια», η δεξιά ρητορική συχνά υποδαύλιζε και  υπενθύμιζε τα μίση, τα πάθη και τις διαιρέσεις ενώ η Αριστερά πρόβαλε  τους δαίμονες του εμφυλίου, τους διωγμούς, το κοινωνικό κεκτημένο ... Κοινός παρονομαστής και των δύο φαινομενικά αντίρροπων  αντιλήψεων, η κενολογία και η σοφιστεία, το κοντόθωρο και το  εφήμερο, το αυθόρμητο και το συμπτωματικό.  Η λαϊκίστικη δημαγωγία συγχωνεύτηκε με το επιχώριο πελατειακό  σύστημα και η ψήφος μετετράπη σε «γραμμάτιο προς εξόφληση».  Με την ψήφο ως μέσο συναλλαγής αντί εργαλείου συμμετοχής,  καταλύθηκε η ουσία της Δημοκρατίας και αλλοιώθηκε η φύση του  πολιτεύματος. Ο λαός αντί να εκλέγει, περιορίζεται στο να διαλέγει  κάποια από τις “προσφερόμενες επιλογές”.Και έτσι, μοιραία, επήλθε η σημερινή παρακμή. «Η Παρακμή του  Αστικού Πολιτισμού» όπως τιτλοφορείται και το εξαιρετικό και  κατατοπιστικό βιβλίο του σπουδαίου στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη.  Και πέραν της προτροπής για επιστροφή στη… Δημοκρατία, θα  κλείσω με ένα απόσπασμα (σε ελεύθερη απόδοση) από το βιβλίο του  Κονδύλη: «Η λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος αποτελεί  όχι απλά το βασικό εμπόδιο στην εθνική οικονομική και κοινωνική  ανάπτυξη αλλά και κάτι παραπάνω. ‘Έγινε ο αγωγός της εκποίησης της  χώρας με μόνο αντάλλαγμα τη δική του διαιώνιση…». Πατριώτες, οι παρωπίδες προσφέρουν ασφαλή προσανατολισμό… Καλημέρα σας!