Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Συνέντευξη Κυριάκου Πιερρακάκη στο epirusgate

Υποψήφιος ευρωβουλευτής με την ΕΛΙΑ

Είστε ένας νέος άνθρωπος που αποφασίζει την ενεργό συμμετοχή του σε αυτή την κοινωνικο-οικονομική συγκυρία. Ποιο είναι το όραμά σας για την Ευρώπη;

Η Ένωση εμμένει στις λογικές λιτότητας, με σφιχτή νομισματική πολιτική,σκληρούς δημοσιονομικούς κανόνες, επιτήρηση και περιορισμένα αναπτυξιακά κονδύλια. Η Ευρώπη θα πρέπει να απαντήσει στην οικονομική κρίση διαμορφώνοντας νέες πολιτικές και ολοκληρωμένους σχεδιασμούς, που δεν θα εστιάζουν μόνο στην αντιμετώπιση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων αλλά και στα θέματα της ανάπτυξης, χωρίς όμως να ρίχνει τους αδύναμους στις μυλόπετρες της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Οφείλει παράλληλα με τα μέτρα που θα λάβει,να απλώσει και ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για τους αδύναμους. Να επενδύσει στον άνθρωπο, στις νέες τεχνολογίες, στην καινοτομία, στην έρευνα, να συνδιαμορφώσει και να εφαρμόσει με τους λαούς της ένα σχέδιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης που δεν θα επιτρέψει να χαθούν ολόκληρες γενιές στο βωμό της εξυγίανσης. Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη με όραμα αλλά και αρχές που δεν θα ενισχύει τον
ευρωσκεπτικισμό. Μια Ευρώπη με κοινωνικό πρόσωπο που θα δημιουργεί τις ίδιες συνθήκες ασφάλειας και δικαιοσύνης για όλους!

Τι δεν πήγε τελικά καλά στην Ευρώπη;
Το ότι κάτι δεν πήγε καλά στην Ευρώπη αποτυπώνεται και στο ότι έχουμε μια ραγδαία άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές χώρες, όπως στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στην Αυστρία – και φυσικά στην Ελλάδα. Το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα είχε λάθη, ειδικά σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος.Η ΟΝΕ αποδείχθηκε μόνο νομισματική και όχι οικονομική ένωση, η οποία να επιτρέπει το δομημένο οικονομικό συντονισμό ανάμεσα στα κράτη. Δείτε τι έγινε με το ευρώ στην Ελλάδα: τα επιτόκια έπεσαν, το κράτος συσσώρευσε χρέος, οι Έλληνες ξεκίνησαν να δανείζονται και αυτοί από τις τράπεζες, ο δανεισμός διοχετεύτηκε στην αγορά κατοικίας, οι επιχειρηματίες έπαψαν να επενδύουν σε εμπορεύσιμους κλάδους και εστίασαν μόνο στην εσωτερική αγορά, οι τιμές στην Ελλάδα εκτοξεύτηκαν, η παραγωγικότητα έπεσε κλπ. Δεν είχαμε τους μηχανισμούς εκείνους οι οποίοι θα επέτρεπαν το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα να είχε μια καλύτερη διαχείριση του Ευρώ. Αυτή είναι πρωτίστως μια αποτυχία των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών. Δηλαδή, παρά τα πολλά προβλήματα που έχει η Ελλάδα, η κρίση που αντιμετώπισε είναι Ευρωπαϊκή, όχι εθνική. Εθνικά είναι τα συμπτώματά της, τα οποία διαφέρουν από χώρα σε χώρα.

Με ποιο γνώμονα θεωρείτε ότι θα πρέπει να ψηφίσουν οι Έλληνες στις ευρωεκλογές;
Θεωρώ ότι ο ψηφοφόρος θα πρέπει να ψηφίσει με βάση το μέλλον και όχι το παρελθόν. Να ξεφύγει από τη λογική της ψήφου αποδοκιμασίας και να υποστηρίξει θετικά τον σχηματισμό και τα πρόσωπα εκείνα που πιστεύει ότι θα εργαστούν με στόχο την αποκατάσταση και την ισορροπία της κοινωνίας παράλληλα με την επίτευξη των οικονομικών στόχων. Να τιμήσει με την ψήφο του τους ανθρώπους που θεωρεί ότι είναι ικανοί να παίξουν σημαντικό ρόλο στην επίτευξη της κοινωνικής συνοχής, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που δοκιμάζεται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες συνταγές.Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει πάρει μέχρι σήμερα τις πιο φιλικές θέσεις για τα προβλήματα της χώρας μας και του Ευρωπαϊκού νότου, σε σύγκριση με το συντηρητικό κόμμα που υιοθετεί τη λιτότητα και τους ριζοσπάστες αριστερούς που προτάσσουν αφηρημένα ιδεολογήματα για την αντιμετώπιση υπαρκτών προβλημάτων που αναζητούν εφικτές λύσεις. Ο ευρύτερος χώρος της ελληνικής Κεντροαριστεράς, ο οποίος έχει υποστεί μια ασύμμετρη κάμψη και πολυδιάσπαση,πρέπει να ανασυγκροτηθεί, με μια υπέρβαση εγωισμών όλων των βασικών πρωταγωνιστών, με ανανέωση και σεβασμό στην ιστορική κληρονομιά του χώρου.Η Ελιά είναι σήμερα το μοναδικό εγχείρημα με σοβαρές προϋποθέσεις για την πραγματική ανανέωση της κεντροαριστεράς και η πόρτα της είναι ανοιχτή για τις δυνάμεις που θα θελήσουν να συμπορευτούν μαζί μας, με πράξεις κοινής υπέρβασης,
για το καλό της χώρας.

Πιστεύετε ότι υπάρχει τελικά διέξοδος από την οικονομική κρίση;
Είναι δεδομένο πως τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα για εμάς αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφάσιζε να πληθωρίσει περισσότερο το ευρώ ή αν υπήρχε μια αύξηση των αναπτυξιακών κονδυλίων για τον Νότο. Αντίθετα, ακόμη και στη μεταμνημονιακή εποχή, το δημοσιονομικό πλαίσιο της Ευρώπης διαφαίνεται ασφυκτικό, με διαρκή επιτήρηση, λιτότητα και περιορισμένους πόρους για την ανάπτυξη. Αυτό το περιβάλλον πρέπει να αγωνιστούμε να το αλλάξουμε, αλλά με ρεαλισμό, στο πλαίσιο του εφικτού. Η οικονομία υπακούει στους δικούς της κανόνες και τα προβλήματά της θα πρέπει να αρχίσουν να αποκαθίστανται παράλληλα όμως με τα προβλήματα της κοινωνίας.Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της χώρας και την επόμενη μέρα, η αλλαγή θα εξαρτηθεί και από άλλους σοβαρούς παράγοντες, οι οποίοι δεν είναι οικονομικοί, καθώς η κρίση είναι ολική. Αυτοί συνδέονται με το κράτος και τον σκοπό του που δεν θα πρέπει να είναι άλλος από το να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι τα συμφέροντα των λίγων και εκλεκτών. Ένα κράτος που δεν θα υποσκάπτει τις αρχές του συνεχίζοντας τις πρακτικές του παρελθόντος αλλά θα φροντίσει να επανακτήσει τη σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, προσφέροντας και στηρίζοντας αδιάκριτα. Γι’ αυτή τη σχέση θέλουμε να αγωνιστούμε και για αυτή τη δημιουργική και αναγκαία ανατροπή θέλουμε να μιλάμε. Είναι σκληρή η μάχη γιατί θα πρέπει να τα βάλουμε με μια νοοτροπία δεκαετιών. Όμως πρόκειται για έναν μονόδρομο που οφείλουμε να τον περπατήσουμε όλοι μαζί.

Μεγάλα ποσοστά αποχής, επικράτηση των Ευρωσκεπτικιστών και σημαντική άνοδος της ακροδεξιάς σε Ελλάδα και Ευρώπη.Εάν αυτές οι προβλέψεις επιβεβαιωθούν, σε ποιο Ευρωπαϊκό όραμα τελικά θα αναφερόμαστε;
Παραδοσιακά, οι Ευρωεκλογές χαρακτηρίζονται από μεγάλη αποχή και από ψήφο διαμαρτυρίας σε όλη την Ευρώπη. Ειδικά όμως στην Ελλάδα, εκτιμώ πως η αλλαγή του σταυρού προτίμησης, δηλαδή ότι αντί για τη λίστα ο έλληνας πολίτης θα επιλέγει ο ίδιος τους ευρωβουλευτές του με σταυρό, καθώς και η ταυτόχρονη διεξαγωγή των ευρωεκλογών με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, θα συγκρατήσουν την αποχή. Σε ότι αφορά την άνοδο της ακροδεξιάς, αυτή είναι προϊόν της λιτότητας και των πολιτικών που ακολουθήθηκαν. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1929, η Ιταλία και η Γερμανία παρήγαγαν το Μουσολίνι και το Χίτλερ αντίστοιχα, ενώ η Αμερική το Ρούζβελτ και το «Νιού Ντήλ».Δεν εκτιμώ ότι η άνοδος αυτών των δυνάμεων θα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε να φέρει ανατροπές στις αρχές της Ένωσης. Αλλά θα πρέπει να γίνει σαφές ότι ειδικά οι χώρες με υψηλή ανεργία χρειάζονται λύσεις και μάλιστα άμεσα. Όταν η Ελλάδα τα χρόνια 1994-2007 δημιουργούσε το πολύ 50.000 θέσεις εργασίας το χρόνο – με 4.5% ανάπτυξη – πως θα βρούμε άμεσες λύσεις για το 1.5 εκατομμύριο ανέργους σήμερα; Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη, με έμφαση στην πάταξη της ανεργίας και την κοινωνική συνοχή.