Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Οι έμπειρες παρθένες

Tου Κώστα Παπαθεοδώρου
Αυτές τις μέρες- μέρες δίκαιης οργής και του άδικου αίματος - που η πλειονότητα των πολιτών οκτείρει τη μοίρα του λοιδορώντας συλλήβδην τους (εν τη ευρεία έννοια) εκπροσώπους του πολιτικού μας συστήματος καλό είναι ακόμη και για λόγους προστασίας ή -έστω- υπεράσπισης της “κολοβής” Δημοκρατίας μας να ανατρέξουμε σε κάποιους που για πολυποίκιλους λόγους ακόμα και αν δεν άλλαξαν τη ροή της ιστορίας, προ αισθάνθηκαν τις προθέσεις, διείδαν τις εξελίξεις και με λόγο σχεδόν προφητικό έδωσαν σαφές στίγμα σε ότι αφορά τη μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης.28 Ιουλίου 1992 και στη Βουλή των Ελλήνων συζητείται η Κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ.Της εμβληματικής Συνθήκης που γέννησε το κοινό Νόμισμα.Ο Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αν και ψηφίζει την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, υπερασπιζόμενος το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης ταυτόχρονα προειδοποιεί για τους ελλοχεύοντες κινδύνους πλήρους επικράτηση των τραπεζών και τους υπολανθάνοντες διαλυτικούς εθνικούς ανταγωνισμούς.Αν και θεωρούσε μονόδρομο για την Ελλάδα την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, με την ομιλία του θέτει μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων τα οποία για πρώτη φορά διατυπώνονται δημόσια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο...

Στο επίκεντρο η προοπτική του κοινού νομίσματος για κάθε χώρα ξεχωριστά και ο ρόλος της Γερμανίας στην Ευρώπη.Χωρίς διάθεση επιδαψίλευσης τιμών, αλλά και πέρα από κομματικούς διαξιφισμούς για τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας και τις πολιτικές επιλογές του, ο Ανδρέας Παπανδρέου αναγνωρίζεται πλέον ως ένας από τους πιο διορατικούς Έλληνες πολιτικούς, ειδικά στη διεθνή πολιτική κονίστρα.Και τι κρίμα! Αυτόν το λόγο φαίνεται πως ούτε καν ο γιος του Γιώργος Παπανδρέου δεν έλαβε υπόψη του- εάν βεβαίως εκτιμούσε τη διορατικότητα του πατρός του- ώστε η χώρα να αποφύγει το ναρκοπέδιο των μνημονίων, η κυβέρνηση την ανερμάτιστη εφεκτικότητα και οι πολίτες τον εξευτελισμό.Αλλά και σήμερα η ομιλία αυτή θα ήταν διδακτική σε ότι αφορά την κατανόηση των συνεπειών της ενδοτικής και πάντως αλλοπρόσαλλης στάση της κυβέρνησης που σε τελική ανάλυση εάν δεν βγάζει πουθενά τότε σίγουρα οδηγεί στην κοινωνική εξέγερση.Παραθέτω λοιπόν κάποια αυτούσια σημεία αυτής της ομιλίας και ίσως βοηθήσει όλους μα να κατανοήσουμε τι έγινε, πως και γιατί έγινε και που τελικά οδηγούμαστε.Βουλή των Ελλήνων, 28 Ιουλίου 1992.
Ανδρέας Γ. Παπανδρέου:«Πορευόμαστε προς μια ευρωπαϊκή Γερμανία, ή προς μια Γερμανική Ευρώπη;»«Ηδη προβλέπονται, έστω και αν δεν ομολογούνται, δύο ταχύτητες στην Ενωμένη Ευρώπη, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη μας το τεράστιο κοινωνικό κόστος και τις εκρηκτικές κοινωνικές καταστάσεις, τις οποίες θα αντιμετωπίζουμε σε αυτήν την πορεία, τουλάχιστον για τις χώρες του Νότου».«Θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης να ξέρει τι να περιμένει στο τέλος της πορείας, αλλά και τι θα έχει καταβάλει για να φθάσει στο τέρμα αυτής της δύσκολης και άνισης πορείας».«Σοβεί πάντα η σύγκρουση βορρά και νότου και αυτό γιατί η ενιαία αγορά στην απουσία μιας άλλης πολιτικής σύγκλισης και συνοχής πολύ υψηλότερου επιπέδου, οξύνει τις αντιθέσεις, οξύνει τις ανισότητες. Εάν δεν υπάρξουν κάποια μέτρα, κάποιες παρεμβάσεις θα οξύνει τις αποστάσεις ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες. .Στη Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν υπάρχει αναφορά καν στο τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας, τη χειρότερη μορφή ανισότητας που
μπορεί να γνωρίσει μία σύγχρονη χώρα”.Αυτά έλεγε πριν 21 χρόνια ένας αστός πολιτικός που σήμερα θα είχε πολλά να αντιθέσει σε όλους αυτούς τους “εξωτικούς” εμπειρογνώμονες των οποίων οι αναλύσεις και οι ρετσέτες δεν στηρίζονται καν σε στοιχειώδη οικονομική λογική...Γιατί πώς είναι δυνατόν να προσδοκάται ανάκαμψη όταν συστηματικά μειώνονται κάθετα τόσο η
δημοσιονομική ώθηση στην οικονομία όσο και το πραγματικό εισόδημα, ενώ την ίδια στιγμή η ανεργία διαλύει την κοινωνία...Τι και αν αγωνίζονται οι “μισθωμένοι” οικονομέτρες να πείσουν ότι τα μοντέλα αποδίδουν. Η Κυβέρνηση το ξέρει καλά. Η εμβάθυνση της ύφεσης είναι μονόδρομος, και η παταγώδης αποτυχία της οικονομικής πολιτικής προκαλεί καθημερινά νέες πληγές στο καθημαγμένο κοινωνικό σώμα.Χωρίς ανάπτυξη η πολιτική της σταθεροποίησης οδηγεί την οικονομία σε ναυάγιο και δίχως κοινωνική πολιτική, κλονίζεται η κοινωνική συνοχή και καθίστανται ανέφικτη
η αύξηση της παραγωγικότητας.Είναι γνωστά όλα αυτά. Ακόμη και στους κυβερνητικούς μπουμπούκους. Γιατί άραγε αφού τα ξέρουν δεν τα αλλάζουν;

ΥΓ: Γράφοντας αυτό το άρθρο παρακολουθώ με οργή αλλά όχι και με έκπληξη, τα γεγονότα του Κερατσινίου. Πρόκειται για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου αλλά το τραγικότερο είναι ότι εάν δεν αντιμετωπιστούν οι συμμορίτες της Χρυσής Αυγής τα πάσης φύσεως εγκλήματα θα συνεχιστούν. Και όσοι τώρα δηλώνουν συντετριμμένοι δεν θεωρώ ότι είναι αθώοι του αίματος. Έχουν ευθύνη. Κατ` αρχήν πολιτική και φυσικά ηθική. Γιατί όλο αυτό το διάστημα ακούγαμε εμβρόντητοι ακόμα και εξέχοντα και επιφανή μέλη της κοινωνίας μας- αν όχι να υποστηρίζουν σίγουρα πάντως- να επικαλούνται τον ακτιβισμό των "Ρομπέν των Δασών" της Χρυσής Αυγής.
Μακάρι η δολοφονία του παλικαριού να αποτελέσει τη θρυαλλίδα της εξέγερσης ενάντια στο φασισμό που πια έχει μεταλλαχθεί σε... χρυσόμυγα. Αν υπάρχει κάποια ελπίδα αυτή βρίσκεται φωλιασμένη βαθιά στις ψυχές του απλού λαού και μακάρι αυτό το ζωντανό αίμα να διακόψει τον ταραγμένο από τα δεινά και τις στερήσεις ύπνο του.Η ελπίδα- λένε- πεθαίνει τελευταία. Προηγούνται οι θάνατοι των παιδιών...