Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Συμβασιούχοι ΥΠΠΟ…διωγμό - Τα ψεύδη του Υπουργείου


Oι μάσκες της ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού έπεσαν και επίσημα. Ο εμπαιγμός και τα ψεύδη του Υπουργείου προς τους συμβασιούχους αποδείχθηκαν περίτρανα με την ερμηνευτική εγκύκλιο, που αφορά στην εφαρμογή της περίφημης τροπολογίας (Άρθρο 14, παρ. 1 και 2, του νόμου 3758/2009, ΦΕΚ Α΄ 6/5.5.2009), η οποία θα έλυνε το πρόβλημα των επί συμβάσει εργαζομένων στο ΥΠΠΟ.Ας επιχειρήσουμε όμως μια μικρή αναδρομή για να δούμε το θέμα από την αρχή του, ώστε να έχουν όλοι πλήρη γνώση των όσων έγιναν το τελευταίο διάστημα στο πολύκροτο σήριαλ του εμπαιγμού, της κοροϊδίας και του διωγμού, που υφίστανται οι συμβασιούχοι του ΥΠΠΟ από την Κυβέρνηση και την ηγεσία του Υπουργείου.Οι κινητοποιήσεις μας ξεκίνησαν αρκετό καιρό πριν, σε μια προσπάθεια να επισημάνουμε τους κινδύνους και να αντιπαλέψουμε την απάνθρωπη και παράλογη περιοριστική διάταξη του 24μήνου του Π.Δ. 164/2004 (το γνωστό σε όλους Π.Δ. Παυλόπουλου), σύμφωνα με την οποία οι εργαζόμενοι, με τη συμπλήρωση 24 μηνών απασχόλησης απολύονται οριστικά και δεν έχουν πλέον το δικαίωμα να εργαστούν ξανά στον ίδιο φορέα. Η προϋπηρεσία, η εμπειρία και η υψηλή εξειδίκευση, που αποκτούν οι εργαζόμενοι κάθε ειδικότητας, αντί να θεωρούνται προσόντα για πρόσληψη, μετατρέπονται σε μειονέκτημα για τον εργαζόμενο, αποτελώντας, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, λόγο και αιτία απόλυσης. Όσο πιο έμπειροι εργασιακά γινόμαστε, όσο πιο πολύτιμοι καθιστάμεθα για τη λειτουργία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, τόσο πιο πολύ πλησιάζουμε όλοι μας (αρχαιολόγοι, συντηρητές, αρχαιοφύλακες, ανθρωπολόγοι, επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό και εργάτες ανασκαφών) στην πόρτα της οριστικής εξόδου. Ο περιορισμός του 24μήνου μας καταδικάζει σε μόνιμη και οριστική ανεργία. Διότι το ίδιο το Σύνταγμα της πατρίδας μας είναι αυτό που ορίζει ότι μόνος αρμόδιος για τη διαχείριση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς είναι το Υπουργείο Πολιτισμού. Πού μπορεί, λοιπόν, να απασχοληθεί το άκρως απαραίτητο για τη λειτουργία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας επιστημονικό και εξειδικευμένο τεχνικό προσωπικό, που φυσικό φορέα εργασίας έχει μόνον το Υπουργείο Πολιτισμού, αν μετά τους 24 μήνες εκδιωχθεί από το ΥΠ.ΠΟ.; Συγχρόνως, ο ίδιος περιορισμός (24μηνο) θέτει εν αμφιβόλω την ίδια την εκτέλεση του έργου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Σύμφωνα με το Ν. 1958/91 περί του «Τρόπου Εκτέλεσης Αρχαιολογικών Έργων» αναγνωρίζεται η επιστημονική και καλλιτεχνική φύση και η εξαιρετική λεπτότητα των αρχαιολογικών εν γένει έργων «και ιδίως οι ανασκαφές και οι εργασίες που πραγματοποιούνται σε αρχαία ή ιστορικά μνημεία ή στον περιβάλλοντα χώρο τους». Για το λόγο αυτό ο νομοθέτης στην παρ. 3 του ίδιου άρθρου προβλέπει ότι «το προσωπικό εκτέλεσης αυτών των έργων εξαιρείται από τις διατάξεις περιορισμού ή απαγορεύσεως προσλήψεων στο Δημόσιο» αναγνωρίζοντας έτσι την εμπειρία την εξειδίκευση και την κατάρτιση ως καθοριστικούς παράγοντες για την επιτυχή εκτέλεση των εν λόγω έργων. Η ανακύκλωση του εργαζόμενου προσωπικού κάθε 24 μήνες σε καμία περίπτωση δεν συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς μόλις ο εργαζόμενος αποκτά την κατάλληλη εμπειρία για να προσφέρει τα μέγιστα διώκεται δια παντός, για να ξεκινήσει ο ίδιος φαύλος κύκλος από την αρχή. Νομίζουν ότι η δεξαμενή απ’ όπου αντλείται το έμπειρο επί συμβάσει προσωπικό, στο οποίο σε μεγάλο βαθμό το Υπουργείο Πολιτισμού τόσα χρόνια στηρίζει τη λειτουργία του, είναι απύθμενη, το οποίο πόρρω απέχει απ’ την πραγματικότητα. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβει η κυβέρνηση και η ηγεσία του ΥΠΠΟ ότι με την πολιτική αυτή ζημιώνουν τον Πολιτισμό της χώρας μας; Αυτή είναι η προτεραιότητα που έθεσαν στον Πολιτισμό, ο οποίος αποτελεί τη βαριά βιομηχανία μας;Η επί μακρόν αδιαφορία και ο εμπαιγμός του Υπουργείου, μάς οδήγησαν στα γεγονότα των περασμένων μηνών, με τον αποκλεισμό των Αρχαιολογικών Υπηρεσιών και των Μουσείων σ’ όλη την Ελλάδα, τον αποκλεισμό του ΥΠΠΟ και της Ακρόπολης. Έπρεπε να φτάσουμε σ’ αυτό το έσχατο σημείο απόγνωσης και απελπισίας για να καταφέρουμε να ακουστούμε, σε μια απέλπιδα προσπάθεια επίλυσης των εργασιακών μας προβλημάτων. Αναμφισβήτητα κινητοποίηση ακραίας μορφής, όπως ακραίος είναι και ο διωγμός, που υφιστάμεθα από την ηγεσία του Υπουργείου. Μέσα στη δίνη εκείνων των κινητοποιήσεων διατρανώθηκαν τα προβλήματα των συμβασιούχων, τα οποία αναγνωρίστηκαν σωρευτικά ως δίκαια και λογικά από το σύνολο του κοινωνικού συνόλου. Τότε επενέβη ο Υπουργός Πολιτισμού, κ. Σαμαράς, καταθέτοντας στη Βουλή των Ελλήνων μια τροπολογία, η οποία θα έλυνε τα προβλήματα των συμβασιούχων. Σε επανειλημμένες συναντήσεις που έγιναν για να δοθούν διευκρινήσεις, ο Υπουργός και οι λοιποί ιθύνοντες μας διαβεβαίωναν ότι η τροπολογία θα καλύψει τους περισσότερους εκ των εργαζομένων, ενώ υπόσχονταν και την άμεση επίλυση του μείζονος ζητήματος του 24μήνου για τους εργαζόμενους στο Υπ. Πολιτισμού. Οι υποσχέσεις και οι διαβεβαιώσεις του Υπουργού ήταν αρκετές, ώστε να πειστούμε για τις προθέσεις του, αλλά και τη βούλησή του για την επίλυση των προβλημάτων του Υπουργείου. Ακόμη, όταν μας ζήτησε σύνεση και υπομονή για «να κάνει τη δουλειά του» για το δικό μας όφελος (όπως χαρακτηριστικά τόνιζε), σταθήκαμε συνεπείς εις το ακέραιο τηρώντας στάση αναμονής μέχρι και σήμερα. Αυτή μας η στάση έδωσε και την εντύπωση στο κοινωνικό σύνολο ότι πράγματι λύθηκε το πρόβλημα των συμβασιούχων του ΥΠΠΟ, γεγονός που ο κος Σαμαράς εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά όλο αυτό το διάστημα.Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Την περασμένη Παρασκευή κοινοποιήθηκε στις Υπηρεσίες του Υπουργείου η εγκύκλιος επί της τροπολογίας, αποκαλύπτοντας τις πραγματικές προθέσεις της Κυβέρνησης και του Υπουργού Πολιτισμού.. Η πρόθεσή τους είναι να εξοντώσουν τους συμβασιούχους, αυτούς τους ενοχλητικούς ανθρώπους που εργάζονται για τον Πολιτισμό της πατρίδας μας. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι δυνατότητα επί των νέων συμβάσεων έχει μόνο το 15% των συμβασιούχων, καθώς οι προϋποθέσεις είναι εξωφρενικές και παράλογες. Πέραν τούτου, όλοι όσοι δεν θα ενταχθούν στις νέες συμβάσεις, θα απομακρυνθούν δια παντός από τις θέσεις τους. Διότι με συμπληρωμένο το 24μηνο, δεν έχει κανείς το δικαίωμα επαναπρόσληψης. Οι εντολές προς τους Προϊστάμενους των Υπηρεσιών είναι σαφείς και απαιτούν την απόλυτη συμμόρφωση προς αυτές. «Αποφασίζωμεν και διατάζωμεν», δηλαδή ερμηνεύοντας κατά το δοκούν το νόμο, που εμείς οι ίδιοι τους αναγκάσαμε να φέρουν στη Βουλή για ψήφιση.Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι μόλις προ μιας εβδομάδος, σε συνάντηση εκπροσώπων των συμβασιούχων με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, μας διαβεβαίωσαν ρητά για εντελώς διαφορετικά πράγματα. Όμως τώρα οι μάσκες έπεσαν. Απεδείχθη, ότι όλο αυτό τον καιρό, που υποτίθεται χτίζαμε σχέσεις ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης, ο κ. Σαμαράς και λοιποί ιθύνοντες έλεγαν ψέματα και υποκρίνονταν, ενώ παράλληλα προετοίμαζαν τον τρόπο της οριστικής μας εξόντωσης. Οι υποσχέσεις απεδείχθησαν κάλπικες…Συγχρόνως, η περιοριστική διάταξη του 24μήνου συνεχίζει να ισχύει, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις του Υπουργού μας, ότι στο πρώτο εξάμηνο του 2009 θα έχει επιλυθεί το μείζον αυτό ζήτημα. Υποτίθεται ότι πρόθεση όλων είναι ο Πολιτισμός να τεθεί ως προτεραιότητα, καθώς αποτελεί τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας μας. Οι πολιτικές αυτές, ωστόσο, αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Αποδεικνύουν την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας για την προστασία και την ανάδειξη την πολιτιστικής κληρονομιάς μας, την αδιαφορία για την εξυπηρέτηση των πολιτών από τις Υπηρεσίες του Υπουργείου, την απόλυτη εγκατάλειψη του Πολιτισμού της Πατρίδας μας. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, θέλουμε να γνωστοποιήσουμε σε όλους ότι η ευθύνη για τις όποιες έκρυθμες καταστάσεις δημιουργηθούν, θα βαρύνει αποκλειστικά και μόνον την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου.


Σύλλογος Συμβασιούχων ΥΠΠΟ Βορειοδυτικής Ελλάδας

Σωματείο Εργαζομένων στο ΥΠΠΟ Άρτας – Πρέβεζας

Τοπική Διοικούσα Πανελληνίου Σωματείου Συμβασιούχων Λέσβου/Χίου/Λήμνου

Σωματείο Συμβασιούχων ΥΠΠΟ Γρεβενών – Κοζάνης

Συμβασιούχοι Υπουργείου Πολιτισμού Νομού Λακωνίας