Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Τ.Ε. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ - ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ: Ο Τουρισμός αποκαλύπτει το πραγματικό περιεχόμενο της «ανάπτυξης»

Δεν περνάει μέρα που να μη δημοσιεύεται τόσο στο τοπικό όσο και στο πανελλαδικό Τύπο μια ανάλυση, ένα ρεπορτάζ, ή ένα άρθρο σχετικά με τις επιδόσεις των επιχειρήσεων στον κλάδο του Τουρισμού, την ανάγκη για μεγαλύτερη κρατική αρωγή και στήριξη, τη συμβολή των μεγαλοξενοδόχων στην οικονομία και τη σημασία του κλάδου για την επίτευξη του περιβόητου στόχου της «ανάπτυξης». Επίσης σε Τοπικό επίπεδο πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει και η Περιφέρεια Ηπείρου η ...
οποία έχει καταρτίσει σχέδιο τουριστικής προβολής υψηλού οικονομικού κόστους (περίπου 1.000.000 ευρώ!) με την ανάπτυξη πλούσιων δραστηριοτήτων, με διαφημιστικές καμπάνιες και ταξίδια στο εξωτερικό, ημερίδες και άλλες δραστηριότητες.
Την ίδια στιγμή όμως επικαλούνται έλλειψη χρημάτων για τους άνεργους, τους ανασφάλιστους, τις λαϊκές οικογένειες.  Ούτε που ιδρώνει το αυτί όλων αυτών που στηρίζουν αυτήν την περιβόητη «ανάπτυξη» για το ότι σύμφωνα με επίσημες έρευνες 7 στους 10 Έλληνες εργαζόμενους δεν μπορούν να πάνε διακοπές ούτε για λίγες μέρες. Ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις ξεπουλάνε τη λαϊκή περιουσία, παραλίες, νησιά, δάση κλπ, και οι μεγαλοξενοδόχοι ‘’είναι πρόθυμοι’’ να αγοράσουν δημόσιες εκτάσεις και τις αξιοποιούν για να αυγαταίνουν τα κέρδη τους. Και στα ίδια πλαίσια δεν δίνουν δεκάρα για το περιβάλλον, στα πλαίσια των επενδύσεων καταστρέφουν δάση, δεν δίνουν σημασία σε μέτρα προστασίας, που κοστίζουν για αυτούς.
Από την άλλη μεριά οι εργαζόμενοι στην βαριά βιομηχανία της «ανάπτυξης» όπως χαρακτηρίζεται ο κλάδος του Τουρισμού-Επισιτισμού είδαν από το 2012 να μειώνεται κατά 300 ευρώ ο μισθός τους και από 885 ευρώ έπεσε στα 586 ευρώ μεικτά και στα 511 ευρώ μεικτά για όσους είναι κάτω των 25 ετών. Το ετήσιο εισόδημα για την 6μηνη σεζόν που ήταν 5.300 ευρώ το 2012 είναι πλέον σήμερα 3.066 που σημαίνει ότι με 255 ευρώ το μήνα πρέπει να τα βγάλουν πέρα όλο το χρόνο. Ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με το γενικευμένο καθεστώς της μαθητείας – δουλείας, της απλήρωτης δουλειάς, της κατάργησης στην πράξη της συλλογικής σύμβασης, της έντασης της δουλειάς σε σημείο που μέσα στην κρίση και με 1.500.000 ανέργους οι εργαζόμενοι φτάνουν να παραιτούνται μαζικά επειδή δεν αντέχουν. Οι όποιες νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται είναι πρόσκαιρες, χωρίς δικαιώματα και με αποδοχές που δεν μπορεί κανείς να καλύψει ούτε τα στοιχειώδη.
Όσο για τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο κλάδο θα εξακολουθούν να φυτοζωούν ή να κλείνουν κάτω από την πίεση του ανταγωνισμού, της φορολογίας και των χαρατσιών.
Τελικά υπάρχουν δύο κόσμοι. Από τη μια μεριά οι εργαζόμενοι, οι παραγωγοί του τεράστιου αυτού πλούτου και από την άλλη μια μικρή μειοψηφία που τον καρπώνεται συνθλίβοντας ταυτόχρονα και τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της περιβόητης «ανάπτυξης» που χαράσσεται πάντα σε όφελος των επιχειρηματικών ομίλων.
Το ΚΚΕ επομένως δεν είναι γενικά ενάντια στην τουριστική οικονομική δραστηριότητα. Θα πρέπει όμως πρώτα απ’ όλα αυτή να διασφαλίζει την κάλυψη των αναγκών του λαού σε διακοπές και αναψυχή, την ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, αλλά και να στοχεύει στην ισόρροπη ανάπτυξη περιοχών και κλάδων. Επιπλέον, αυτή η ανάπτυξη να διασφαλίζει την ανάπτυξη του τουριστικού τομέα σε αναλογία με τη βιομηχανική - αγροτική παραγωγή, τις αναγκαίες υποδομές (ενεργειακές, ύδρευσης κλπ), την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, σε ισορροπία με τη φύση, την πλήρη - σταθερή εργασία των εργαζομένων του κλάδου με μισθούς που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες τους, την προστασία της υγείας και της ασφάλειάς τους.
Οι εργαζόμενοι μαζί με το λαό μπορούν να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων, αν βάλουν στην προμετωπίδα του αγώνα και της συμμαχίας τους το αίτημα για ανάκτηση των απωλειών, οργανώνοντας την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών διεκδικώντας τον κόπο τους, τον μόχθο τους, τον πλούτο που αυτοί παράγουν.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση η απεργία, που αποφασίστηκε ομόφωνα στην συνεδρίαση της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ να γίνει στην 20 ΙΟΥΛΙΟΥ υιοθετώντας την πρόταση των 39 Σωματείων και συνδικάτων του κλάδου, αποτελεί την απάντηση των εργαζόμενων στις προκλητικές εκκλήσεις των μεγαλοξενοδόχων για «εργασιακή ειρήνη», στα ερείπια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.