Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Εναλλαγές και ανταλλαγές-Γαλλική Κουζίνα

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου που η παράνοια, η τρέλα, η ελαφρότητα αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες και σημαντικές μεταβλητές, κοινωνικών εξελίξεων και πολιτικών επιλογών…Και συμβαίνει αυτό γιατί, όπως εκτιμώ, οι άνθρωποι έχουν πάψει να ονειρεύονται. Από τη μία πλευρά, είναι οι πολίτες που διακατέχονται από συναισθήματα αρνητισμού και απόρριψης, απελπισίας και απέχθειας και...
από την άλλη, οι πολιτικοί που στις αποσκευές τους δεν κουβαλούν τίποτε σημαντικό. Και δυστυχώς αυτό είναι το μεγαλύτερο βάρος για μια κοινωνία…
Αναμφισβήτητα, το φαινόμενο δεν είναι μόνον ελληνικό, ανεξάρτητα εάν εδώ οι επιπτώσεις και οι παρενέργειες είναι ολέθριες!
Ολέθριες για τους πολίτες, γιατί για τους πολιτικούς η παραμονή τους στην εξουσία αποτελεί… αβλαβή διέλευση. Κάνουν το κομμάτι τους απολαμβάνουν τα οφίκια της εξουσίας και κάποια στιγμή παραδίδουν τα κλειδιά στον επόμενο της… επετηρίδας!
Η εξουσία- ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες- αποτελεί ισχυρό κίνητρο για όλους τους πολιτικούς. Όσο διαρκεί προσφέρει δύναμη, ματαιοδοξία, γκόμενες (ή γκόμενους), γραφεία, λιμουζίνες, γραμματείς, φαρισαίους, κόλακες, πραίτορες…
Η εξουσία προσφέρει στους στερημένους, τους εμμονικούς, τους ψυχάκηδες, νόημα στη θλιβερή ύπαρξή τους και δείπνο στο Salon de Bricolage: στη λέσχη των VIPs και των φιλότεχνων. Και αυτό ( ο δείπνος) είναι η απόλυτη καταξίωση των κλαρινογαμπρών και των χασαπογκόμενων της κοιμωμένης επαρχίας και της αθηναϊκής ανατολικής όχθης…
Κάποτε στις δημοσιογραφικές συντροφιές λέγαμε ότι τα μηδενικά έχουν ως στόχο ζωής να γίνουν «νούμερα» και για να το πετύχουν είναι διατεθειμένα να κάνουν οτιδήποτε για τρία λεπτά δημοσιότητας. Πάει αυτό. Δεν αρκούν πια 3 λεπτά με τόσα κανάλια και τόσα πρωινάδικα ώστε να γίνεις γνωστός και να σε αναγνωρίζει ο περιπτεράς της γειτονιάς ή ο τροχονόμος στο φανάρι…
Τώρα απαιτείται κάτι προσωπικό, κάτι μοναδικό, κάτι ξέκωλο ώστε να γίνει και να μείνει κάποιος ή κάποια θέαμα και θέμα. ‘Ίσως μια σφαγή, ένα μακελειό… Αρκεί να γίνει με στυλ!
Το κουτί της Πανδώρας είναι η τηλεόραση που ολημερίς ερεθίζει και προκαλεί τα τέρατα του μυαλού μας.
Κατ` επιλογήν, προβολή εικόνων και ήχων από τα έργα και τις ημέρες φασιστών, δικτατόρων, φανατικών που βάφουν με αίμα τον παγκόσμιο χάρτη. Πέρασε η εποχή της «αθωότητας» τότε που οι «εποχιακές» μολότοφ το πολύ να έσπαζαν μερικά τζάμια της απέναντι τράπεζας.
Τώρα οι ισλαμοφασίστες αιματοκυλούν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ανατινάζουν ολόκληρα τετράγωνα στην πολύπαθη Μέση Ανατολή, ενώ την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν με υπερβόμβες τον κόσμο και ο Πρόεδρος Τραμπ μπερδεύει τις χώρες της επίθεσης. Και λίγο μετά αποστέλλει πανίσχυρη αρμάδα και ο Ρίνγκο- σταρ Κιμ Γιονγκ Ουν συνεχίζει απτόητος τις πυρηνικές δοκιμές…
Τραμπ και Κιμ Γιονγκ Ουν μου θυμίζουν τον Μπρέβιακ- τον ακροδεξιό αιμοδιψή δολοφόνο- ο οποίος το 2011 σκότωσε 77 ανθρώπους στο νησάκι Ουτόγια του Όσλο και ενώ μέσω του Internet διαλαλούσε ότι ήταν έτοιμος να σφάξει κόσμο, κάποιοι του έκαναν… Like!
Και μακάρι να έχω άδικο ή να είναι ανεδαφική η εκτίμησή μου αλλά νομίζω ότι είναι αργά πια για να τιθασευτεί η βία και να θεραπευτούν οι κοινωνικές ή ατομικές νευρώσεις μας. Είναι σα πανώλη που συντηρείται και εξαπλώνεται από τα απόνερα της πολιτικής.
Η πολιτική είναι αυτή που ηθελημένα και ιδεολογικά συντηρεί τις ανισότητες. Και όσο υπάρχουν αυτές οι κολοσσιαίες ανισότητες η βία, η τυφλή βία, θα στοιχειώνει τις ζωές των δυτικών κοινωνιών. Μπορεί να μην νοιάζονται για το πώς ζεις αλλά όλοι αγωνιούν για τον τρόπο που έχεις επιλέξει να… πεθάνεις.
Στην Ευρώπη -από θέση αρχής- είχαμε επιλέξει ως πολίτευμα τη Δημοκρατία που έχει στον πυρήνα της την ισότητα, την ισηγορία, τη δικαιοσύνη! Και μετά ήρθαν οι… αγορές. Κάποτε ο καπιταλισμός είχε όνομα: Ροκφέλερ,Φορντ, Ροτσιλντ, Μέρντοχ, Ωνάσης, Μπάφετ, Γκέιτς… Τώρα όλα αυτά τα παράσιτα ( παράσιτα γιατί δεν παράγουν αλλά αναπαράγουν) για ποικίλους λόγους (ασφάλεια, κατακραυγή, προστασία) δεν έχουν… όνομα. Αποκαλούνται…αγορές!
Ευφημισμοί για να αποκρύψουν την απληστία, την ανηθικότητα, τον αμοραλισμό, την αναισθησία. Ευφημισμοί σαν αυτούς που επινόησε η υπουργός Εργασίας που αν και δεν είναι ούτε 30 χρονών περιγράφοντας πριν λίγες μέρες το πετσόκομμα των συντάξεων χρησιμοποίησε τη διατύπωση: «παρέμβαση στην συνταξιοδοτική δαπάνη».
Δυστυχώς, η πολιτική, οι αγορές και τα δίκτυα μας μετέφεραν σε έναν καινούργιο ενιαίο η αλλιώς «παγκοσμιοποιημένο» κόσμο. Και πράγματι όλοι θεωρητικά μοιραζόμαστε τον ίδιο κόσμο. Ωστόσο, ο καθένας έχει τον δικό του μικρόκοσμο και ζει στο δικό του σύμπαν…
Διάβασα έναν ευφάνταστο ορισμό που συγκρίνει τη δημοκρατία με την καθαρή ηρωίνη. Και στις δύο περιπτώσεις ο ανυποψίαστος χρήστης… πεθαίνει!
Είναι ευθύνη, μεγάλη ευθύνη η ψήφος. Είναι σφαίρα που όταν φεύγει από το πιστόλι δε γυρίζει πίσω. Και δυστυχώς πολλοί είναι αυτοί που όχι απλά πατούν εύκολα τη σκανδάλη αλλά συχνά- πυκνά έχουν στραμμένη την κάνη στο πρόσωπό τους.
Μια περιήγηση στο παγκόσμιο χωριό της πολιτικής δείχνει, αποδεικνύει του λόγου το αληθές… Όλοι έχουν το κοινό τους. Εκατομμύρια πολίτες- ξενιστές μεταφέρουν το βλακώδες, το ψεύτικο, το άρρωστο…
Και τα μέσα συστημικά και αντισυστημικά κλασικά ή διαδικτυακά κυλιούνται στα χαρακώματα της ηλιθιότητας και στις λάσπες του ψεύδους ( fake news). Και κάπως έτσι διαμορφώνονται οι παγκόσμιες τάσεις…
Όχι μόνο αναδεικνύονται νέας κοπής ηγέτες (Τραμπ) αλλά αναζητούνται και νέοι μάρτυρες (Παίσιος)…
Εθνικιστές, μισαλλόδοξοι, ανισόρροποι, ψυχωτικοί γίνονται αυτόματα… mainstream! Τα μέσα ενημέρωσης έχουν μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας ώστε να εφεύρουν μια καλή συνταγή μαγειρικής από το να εντοπίσουν και να αναγορεύσουν σε Μεσσία κάποιον… ξεκεντραρισμένο σαλτιμπάγκο.
Μάης και πως μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να αναφερθώ στη Γαλλία και λόγω εκλογών και ένεκα της εξέγερσης των φοιτητών το `68, τότε που ζητούσαν: «φαντασία στην εξουσία».
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι η φαντασία, η σκέψη μπορούν να είναι από μόνες τους αξιοθαύμαστες μηχανές, αλλά κάποτε μένουν αδρανείς. Όταν υποφέρεις ίσως και να αφυπνιστούν. Είναι τα πάθη μας που σχεδιάζουν τα βιβλία. Αλλά η φλόγα είναι που γράφει την ιστορία.
Οι πιο μεγάλοι μας φόβοι, όπως οι πιο μεγάλες μας ελπίδες, δεν ξεπερνούν τις δυνάμεις μας. Μπορούμε να επιλέξουμε και σχεδόν ποτέ να εκλέξουμε. Μόλις άκουσα το Γάλλο. Πρόεδρος ένεκα φόβου αλλά χωρίς να έχει εκτονωθεί η οργή του πλήθους η οποία σα λάβα σιγοβράζει κάτω από τη γαλλική πρωτεύουσα.
Ίσως να απαιτείται Μεσαίωνας ώστε (κάποτε) να προκύψει διαφωτισμός και αναγέννηση!
Νομοτέλεια…