Επιτέλους, αφού τελείωσε τουλάχιστον το αλλοπρόσαλλο πολιτικό παίγνιο με την τύχη της χώρας μας - δηλαδή το καραγκιοζιλίκι, οι πολιτικοί ελιγμοί με τη νέα κυβέρνηση και συγχρόνως με τη δυνατότητα να ληφθούν καίριες και σημαντικές πολιτικές αποφάσεις, μπορούμε να ασχοληθούμε και με το τι μέλλει γενέσθαι!Το μόνο βέβαιο είναι ότι το έργο που έχει μπροστά της αυτή η κυβέρνηση, για τις επόμενες 100 ημέρες, είναι τεράστιο. Η ζοφερή οικονομική πραγματικότητα είναι συγκεκριμένη. Υπάρχουν δυστυχώς οι δημοσιονομικές προκλήσεις. Προκειμένου να προχωρήσει η δανειοδότηση της χώρας με νέο πρόγραμμα και να ελαφρυνθεί το χρέος της, θα πρέπει όλοι να ανταποκριθούνε στις δεσμεύσεις που έχουν ληφθεί για την επίτευξη συγκεκριμένων, μετρήσιμων στόχων.Είναι βέβαιο όμως ότι αυτοί οι στόχοι δε θα επιτευχθούν φέτος. Ίσως να χρειαστούν και άλλες παρεμβάσεις. Αυτές οι παρεμβάσεις όμως, μπορούν μόνο να αφορούν τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Η οικονομία και οι πολίτες, δεν αντέχουν άλλα οριζόντια εισπρακτικά μέτρα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα οριζόντια εισπρακτικά μέτρα είναι τα μόνα που φέρνουν άμεσα λεφτά στο ταμείο. Το σίγουρο όμως είναι, ότι οι πολίτες δεν αντέχουν άλλο και βρίσκονται στα πρόθυρα της έκρηξης. Ο νέος μας πρωθυπουργός θα πρέπει να αντισταθεί στον πειρασμό και στις πιέσεις των εταίρων μας και να ανακαλύψει άλλους τρόπους να επιτύχει το επιθυμητό δημοσιονομικό αποτέλεσμα.Σε κάθε περίπτωση πάντως, η χώρα είναι σε κατάσταση αναμονής και όλοι πρέπει να ετοιμασθούμε για έναν μαραθώνιο οικονομικής αντοχής. Όπως και να έχει όμως, τα όποια μέτρα, όποια μορφή και να έχουν, θα είναι περιοριστικά - έστω στο σκέλος των δαπανών.Πώς θα καταφέρει ο κ. Παπαδήμος να εκτονώσει την αυξανόμενη κοινωνική ένταση και ταυτόχρονα να μειώσει το έλλειμμα; Να επιτύχει την επιστροφή στην ανάπτυξη; Σε σύγκριση με αυτήν την πρόκληση, το να βγάλεις ένα λαγό από το καπέλο σου, μοιάζει εμφανώς πάρα πολύ δύσκολο!Σε όλη αυτήν την ιστορία όμως, υπάρχουν και θετικά σημεία. Ο κ. Παπανδρέου και οι συν αυτώ, αντιλήφθηκαν πως ήταν αδύνατο να συνεχίσουν να σηκώνουν το βαρύτατο φορτίο των ευθυνών πάνω τους, ολομόναχοι καταρρακώνοντας τις θέσεις από ένα ολόκληρο κίνημα. Επιπλέον στην αντίπερα όχθη επιτέλους άρχισαν να ακούγονται και φωνές της λογικής.Φωνές που αν και χαμηλής και διακριτικής έντασης οδήγησαν τον κ. Σαμαρά στο να εγκαταλείψει τις χωρίς κανένα, υπό τις παρούσες συνθήκες, νόημα, σκληρές και άκρως επικίνδυνες θέσεις του.Αυτό κατά την άποψη μου είναι ένα πολύ θετικό σημάδι των καιρών και είναι ευχής έργον το ότι συμβαίνει την ώρα που στην κυριολεξία αλλάζει σελίδα η χώρα σε κάθε επίπεδο. Οικονομικό, πολιτικό και συγχρόνως κοινωνικό.Η σκληρή πραγματικότητα δείχνει ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα τα καταφέρουμε στο πρώτο, ενώ είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο πως το δεύτερο θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο καθότι προβλέπεται να υποστεί ακόμη τα μύρια όσα και φυσικά προβλέπεται να υπάρξουν σοβαρές αναταράξεις. Το βάρος λοιπόν πέφτει στο πολιτικό προσωπικό να διαχειριστεί την επόμενη μέρα με τον συνετότερο τρόπο και να προστατέψει την Δημοκρατία σε αυτή την χώρα.Η επίτευξη αυτού του στόχου φαίνεται ότι εξελίσσεται με θετικό πρόσημο αφού ο κ. Σαμαράς συμφώνησε να εφαρμοσθεί η πολιτική αυστηρής λιτότητας που απαιτείται για να εκταμιευθεί η 6η δόση και οι επόμενες ώστε να υπάρχει ελπίδα απόδοσης πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2012. Επιπλέον επιδίωκε την πολιτική αυτή να την εφαρμόσει ένας άλλος πρωθυπουργός και όχι ο κ. Παπανδρέου σε συνδυασμό με ότι οι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης θα περιλαμβάνουν στελέχη της ΝΔ και άλλων κομμάτων.Με αυτές τις επισημάνσεις και διαπιστώσεις, η πραγματικότητα του νέου τοπίου διαμορφώνει μια νέα κατάσταση για τη χώρα μας που δηλώνει τι αρχικώς αλλάζει μετά από αυτή τη συμφωνία.Φαίνεται λοιπόν ότι μεταβάλλεται αρχικώς η εμπιστοσύνη των ξένων πιστωτών. Η οικονομική πολιτική που θα ακολουθηθεί δεν θα είναι διαπραγματεύσιμη. Θα είναι μια πολιτική πολύ αυστηρής λιτότητας η οποία ακόμη και αν έχει ικανοποιητικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα, δεν πρόκειται να ανατρέψει τις πολύ κακές συνθήκες ρευστότητας. Επιπλέον θα συνεχισθεί σε μεγάλο βαθμό η έλλειψη ρευστότητας για τους επόμενους μήνες. Για την ακρίβεια, η ρευστότητα θα συνεχίσει να κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα, οι επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να κλείνουν, το δημόσιο θα συνεχίσει να μην πληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τις επιχειρήσεις, να μην επιστρέφει τον ΦΠΑ στους εξαγωγείς και να μην εξοφλεί καμία υποχρέωση του. Η ασφυξία της αγοράς θα αυξηθεί. Το μόνο που μπορεί να αλλάξει, είναι ότι με την εκταμίευση της 6ης δόσης θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, τους επόμενους λίγους μήνες.Όσον αφορά στην κοινωνία, η συμφωνία των δυο κομμάτων ηρέμησε σε κάποιο βαθμό τους οπαδούς τους. Όμως η ύφεση και η φτώχεια, καθώς και οι αντιδράσεις της αριστεράς θα συνεχίσουν να στέλνουν στους δρόμους τους Έλληνες πολίτες.Όλα αυτά μέχρι και την εκταμίευση του νέου δανείου που προβλέπεται από τη συμφωνία του Οκτωβρίου. Το ερώτημα όμως είναι αν οι Ευρωπαίοι σκοπεύουν να συνεχίσουν να μας υποστηρίζουν μέχρις ότου εμείς φέρουμε κάποιο αποτέλεσμα. Και το να φέρουμε αποτέλεσμα θα είναι πολύ δύσκολο. Η ύφεση έχει βαθύνει, η είσπραξη των φορολογικών εσόδων είναι αμφίβολη, ο περιορισμός των δαπανών θα έχει μεγάλο κόστος για τις τσέπες των πολιτών, η έλλειψη ρευστότητας οδηγεί σε κλείσιμο τις επιχειρήσεις, οι ξένοι συνεργάτες των ελληνικών επιχειρήσεων δεν δίνουν πίστωση σε κανέναν, θέτουν μάλιστα ΄΄ρήτρες πτώχευσης΄΄ στις συναλλαγές τους.Υπό αυτές τις συνθήκες, το σύνηθες ερώτημα για το αν θα παραμείνουμε στο Ευρώ ή αν θα μεταβούμε στη δραχμή, εξαρτάται και απαντάται από το αν θα μπορέσουμε να φέρουμε αποτέλεσμα στη μείωση του ελλείμματος και από το αν η από κοινού διαπραγμάτευση με τους εταίρους των δυο πλειοψηφούντων κομμάτων θα ενισχύσει την ελληνική διαπραγματευτική ικανότητα. Και ενδέχεται οι ευρωπαίοι επειδή “θα μας βλέπουν με άλλο μάτι” τώρα που έστω και έτσι είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να πετύχουμε ίσως κάποιους καλύτερους όρους χρηματοδότησης.Ως εκ’ τούτου, το ερώτημα είναι για πόσο καιρό θα αντέξουμε χωρίς λεφτά, χωρίς σάλιο!Όπως εξελίσσεται η κατάσταση στην Ιταλία, η Ευρώπη θα αναγκαστεί να επιταχύνει τις αποφάσεις της για την έκδοση Ευρωομολόγου και το τύπωμα χρήματος. Θεού θέλοντος. Το ζητούμενο για τη χώρα μας είναι να καταφέρει να μείνει μέλος της Ευρωζώνης μέχρις ότου ληφθούν αυτές οι αποφάσεις ώστε να διασωθεί μαζί της. Ο μεγάλος φόβος είναι ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να γλιστρήσει στη δραχμή πρίν ληφθούν οι αποφάσεις για την Ευρωζώνη και έτσι ενώ όλοι οι άλλοι θα συνεχίσουν ενωμένοι, εμείς ίσως να έχουμε μείνει απέξω.Στην Ελλάδα βέβαια όλα γίνονται. Συναρπαστική χώρα. Που αλλού θα βλέπαμε τζάμπα θέαμα με τόσες κωλοτούμπες, τόσες μηχανορραφίες και τέτοια μπουρδολογία. Οι τελευταίες εξελίξεις βέβαια απέδειξαν ότι ελιγμοί και τεχνάσματα δεν αντέχουν στην κοινή λογική πιά και εν τέλει δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από κανέναν.
Δικαίως κάποιοι αναρωτιούνται και λένε ότι αν η πολιτική συναίνεση γινόταν νωρίτερα, δε θα ήταν καλύτερα η κατάσταση? Ή αν είχε γίνει πράξη το ασφαλιστικό νομοσχέδιο τον νύν Υπουργού κ. Γιαννίτση πριν κάποια χρόνια, θα τίθονταν θέμα σήμερα κινδύνου μείωσης συντάξεων? Οπότε, το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να θέλει να χορεύει το χορό του Ζαλόγγου, να εθελοτυφλεί. Ακόμη όμως και αν ήταν έτσι, θα ήταν αδιανόητο να θέλει να παρασύρει μαζί του μια ολόκληρη χώρα. Μετά ταύτα, φαίνεται να επιστρέφει η νηφαλιότητα και ο ρεαλισμός για το δέον γενέσθαι σε αυτές τις δύσκολες ώρες για την Ελλάδα.Στη ζωή, οι γονείς και οι δάσκαλοί μας μαθαίνουν να ονειρευόμαστε, να θέτουμε στόχους και να τους διεκδικούμε. Αυτό πρακτικά μεταφράζεται ότι όταν σκοντάφτεις και πέφτεις, να ξανασηκώνεσαι και να προσπαθείς. Τα παιδιά που μεγαλώνουν όμως, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε τι μαθαίνουν; Να υπομένουν, να προσαρμόζονται, να σκύβουν το κεφάλι και να συμβιβάζονται. Δεν αντιλέγω, το να είσαι ολιγαρκής είναι αρετή, αλλά όχι το να κάνεις εκπτώσεις στα όνειρά σου!Η γενιά της περιόδου της οικονομικής κρίσης, των spreads και του ΔΝΤ τείνει να διαμορφωθεί ως γενιά ανθρώπων ανικανοποίητων και συμβιβασμένων . Σήμερα, ναρκωμένοι από τα μέσα ενημέρωσης , εγκλωβισμένοι σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, περιορίζουμε τους ορίζοντες των βλέψεων μας. Με αυτόν τον τρόπο παραδινόμαστε σε μια ανεξέλεγκτη κατρακύλα, αυξάνοντας τη ταχύτητα της πτώσης κάθε λεπτό που μένουμε αμέτοχοι και απλοί θεατές. Η άνωθεν διαδικασία μπορεί να συνοψισθεί σε συγκεκριμένες λέξεις, «αφύπνιση και συμμετοχή». Ο λήθαργος είναι βολικός για όλους. Για εμάς, που κοιμώμενοι παραμένουμε βολικότατα αμέτοχοι και αδρανείς αλλά και για εκείνους που βολεύονται να μας αντιμετωπίζουν ως πρόβατα. Άραγε, αν ένας κατορθώσει να λύσει τα δεσμά του και να οδεύσει προς το φως μπορεί να συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους;Η κοινωνία άλλωστε έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όριά της. Ας μην παίζουμε άλλο με τη φωτιά. Είναι υποχρέωση όλων να δοθεί η ευκαιρία να επιστρέψει η ελπίδα στον τόπο.





























